Yüksek bir başlangıcı vardı Fenerbahçe'nin.
Maç da ilk yarım saatte koptu zaten.
12. dakikada Alex, duran top deklanşörüne bastı.
Kaleci Ivesa poz verdi.
Sonra Özer'in vuruşu ve Ivesa'nın kalıbına yakışmayan bir gol daha.
Ivesa kadar, Eskişehirli futbolcuların yenilgiye çoktan razı olmuş anlayışı da, Fenerbahçe'nin işi erken bitirmesinin nedeni oldu.
***
Fenerbahçe'nin yüksek pas yüzdesiyle oynadığı maçta, ilk yarıda en dikkat çekici adam Özer'di...
Yolunun üzerindeki bakımsız dalları kıran rüzgar gibiydi.
Genişliği daraltan koşular da ondaydı, rakip kale önünde etkili olan yaratıcılık da.
Sonra Alex...
Pozisyon zenginliğinin ilk sorumlusu oydu..
Bakmayın kaç zaman sonra, ilk kez duran toptan gol attığına.
Alex, iğne deliğinden fili geçirebilir de... Güiza, iğneden ipliği bile geçiremez.
Gecenin karikatürü de, Ivesa'yla birlikte oydu.
***
İkinci yarıda da rollerin değişmediğini gördük. Liderliğin ritmine uyan ve galibiyeti beyninde kotaran Fenerbahçe ile geri vites çalışan Eskişehirspor.
Gecenin en ciddi görev adamı yine Lugano'ydu.
Gökhan Gönül de savunmanın sadakatli işçisiydi.
Lig bitiyor ama Mehmet Topuz'un, hala adam gibi futbol oynadığı tek maç hatırlamıyorum.
***
Ligin son iki haftasına girilirken, Fenerbahçe artık şampiyonluk dilini kullanıyor.
Ama bir gerçek var ki...
Hiçbir maç önümüzdeki haftaki Ankaragücü maçı gibi olmayacak.
***
Bülent Yıldırım'a gelince...
Bu ülkede hakemler kaç zamandır oynadıkları pısırık rollerden usanmadılar. Ve de utanmıyorlar.