Çürük elmalara. Önder, Bilica, Bekir, Santos...
Emre'nin attığı golün getirdiği iyimserliği geçici buldum.
Çünkü, rakip takımın, orta sahayı bu kadar rahat geçmesine izin veren bir Fenerbahçe'nin gol yemesi kaçınılmazdı.
Dürüstçe bakarsak rakibin ilk yarıda 5 gol atması kaçınılmazdı. Kağıt üzerinde Fenerbahçe'ye birkaç numara küçük görünen Young Boys'un sahadaki sadakatine baktım.
Onlar kazanmak adına her türlü organizasyonun içindeydiler.
Tek hataları haddini aşan bir hücum sistemine soyunmak oldu.
Futbol bazen talih oyunudur.
Stoch'un golü ilk yarının "tersine skoru" oldu. Fenerbahçe'nin ayakta kalma manevrası... Fenerbahçe'nin sahadaki kötü görüntülere "teselli" uydurabiliriz.
Mesela, Emre güçlenirse, çok şey demektir.
Sorumluluk duygusu ayakta olan Alex'in hazır olmasıyla, hücum zenginliğini ihtimal sayabiliriz.
Ama Gökhan Ünal, Güiza'nın kalınlaştırılmış kopyası.
Stoch boş alan kurdu.
Top ayağındayken, görüş alanı da zengin, çabukluğu da.
Takımın en etkili adamı oydu.
Ama bu Kazım adam olmaz.
Olsa olsa, Fenerbahçe'ye korku romanı kahramanı olur! İkinci yarıda aynı filmi izledik.
Zamanı kullanmaya çalışan Fenerbahçe'ye karşılık, maç boyu pozisyon yakalayan Young Boys.
Santos'un rakibine kasti olarak attığı bir dirsek var.
Hakem görse kesin atılır ama bunu yapacak kadar sorumsuz.
Alışkanlığa dönüşen çirkinliklerin, can yakması bekleniyor herhalde. Aslına bakarsanız, Fenerbahçe galibiyetten uzaktı, yenilgiye yakın.
O yüzden bu beraberliğe galibiyet muamelesi bile yapabilir.
Fenerbahçe'de hayallerin atölyesindeki baloncular.
Biraz da gerçekleri üflesinler.
Çünkü bir maç daha var. Ve bu kadar pozisyon veren bir takımın, talih her maçta koluna girmez..