Arnavutköy'deki baba ocağında 44 yıl önce çektirdiği fotoğrafın aynısı.
Ama İstanbul aynı değil.
Yenilginin bütün izleri karşımızda.
44 yıl önce, denizin kıyısındaki evlerin önündeki yoldan sayılı araç geçiyor.
Denizin kıyısında sandallar süzülüyor. Şimdiki fotoğrafta denizi çalmışlar, yol yapmışlar.
Bütün ağaçlar gitmiş.
Evlerin arasında nefes alınacak mesafe bile kalmamış.
Yatlar istila etmiş denizin kıyısını.
Canımızın içi İstanbul.
44 yıl önce, çeşmelerinden su içiliyor.
Dört yanı ağaç, her yanı yeşil.
Ahşap merdivenlerde unutulmaz anılar.
Kahrolası televizyonların yerini tutuyor, avuç içi kadar radyolar.
Mehtaba karşı şarkılar söyleniyor hep birlikte.
Küpelerin kirazdan yapıldığı komşu düğünlerinde, dansa kalkıyor genç kızlar.
İstanbul küçüklerin sevildiği, büyüklerin sayıldığı şehir.
Erkeklerin yakalarında çiçekler.
Bütün pencereler dostluğa açılıyor. Şimdiki gibi eşekler duvara yazmıyor, "Buraya çöp döken eşektir" diye,.
Sokaklar zarafet defilesi, selam vermemek ayıp şey.
Hayat hilesiz ve masum.
Menfaat kavramıyla bütünleşmenin hiçbir izi yok.
Ahlaksızlık endüstrisi şehre hakim olmamış henüz. Çakallığın çizmesi altında ezilmemiş güzellikler.
Hatıralar örtse de üstünü.
Altını üstüne de getirseler bu şehrin.
Canımızın içidir İstanbul. Şimdiki zamanın kanayan yarasına, eski zamanlarını tütün diye bastığımız.
