Maçın başında fena bir görüntü vermeyen sarı-kırmızılılar, bu olumlu başlangıcı ne yazık ki sürdüremedi. Kısa sürede düşen tempo, artan hatalar ve özellikle savunmada yapılan bireysel yanlışlar, oyunun dengesini tamamen değiştirdi. Takımın üzerinde belirgin bir rehavet hissediliyordu. Şampiyonluk havası, maç oynanmadan kazanılmış bir özgüvene dönüşmüş gibiydi.
Maçın kırılma anlarından biri kaleci performansıydı. Günay Güvenç, gününde değildi. Hatta açık konuşmak gerekirse, oldukça kötü bir performans sergiledi.
Bu tür maçlarda kalecinin güven vermesi gerekirken, tam tersi bir tablo ortaya çıktı. Savunma hattıyla birlikte düşünüldüğünde, Galatasaray'ın geride bu kadar kırılgan olması ciddi bir alarm.
Hücum tarafında da işler istenildiği gibi gitmedi. Barış Alper Yılmaz zaman zaman çabalasa da, maçın genelinde etkili olduğunu söylemek zor. Takımın üretkenliği sınırlı kaldı, organizasyon eksikliği hissedildi. Özellikle 10 kişi kalındıktan sonra oyuna tutunma konusunda beklenen reaksiyon verilmedi.
Ciddiyet seviyesi daha da düştü ve bu durum Galatasaray gibi bir takım için kabul edilebilir değil...
Futbol ciddi bir oyun ve bu seviyede "nasıl olsa kazanırız" duygusunun sahaya yansıması ağır sonuçlar doğurur.
Bu maç Okan hocaya yazar.
TAKVİM UYGULAMASINI İNDİRMEK İÇİN TIKLAYIN
