Bir kadın "alışverişe çıkalım mı?" dediğinde, erkek beyninde üç farklı alarm çalar:
Tehlike: Zaman kaybı yaklaşıyor.
Belirsizlik: "Ne alacağız?" sorusunun cevabı sonsuz.
Kurtuluş umudu: "Belki sadece bakacağız." Ama erkek o cümledeki "sadece" kelimesinin, "ömür boyu sürebilir" anlamına geldiğini genelde çok geç anlar. Kadın alışverişe çıktığında, mağazaların vitrinleri ışıldar; erkek içinse o ışık son umutların sönüşüdür. Kadın bir elbiseye yaklaşır, dener, bırakır, geri döner, tekrar dener, bir arkadaşına mesaj atar, fikir alır… Erkek o sırada köşede oturur ve düşünür: "İnsan neden kendi kendine bu kadar zorluk çıkarır?" Bir mağazada geçen ortalama erkek iç sesi şöyledir:
Dakika 1: "İyi, bak bakalım aşkım."
Dakika 15: "Kaçıncı mağazaydı bu? İkinci mi, beşinci mi?"
Dakika 30: "Burada sandalye olsa otururdum… sandalye olmasa da olur, sadece oturmak istiyorum."
Dakika 50: "Bu askılar bana bakıyor mu? Galiba halime üzülüyorlar."
Dakika 75: "Telefonun şarjı bitti, ben de bittim." Bazı erkekler bu süreyi meditasyonla geçirir. Kendilerini "alışveriş mağazasında iç huzuru arayan derviş" gibi düşünürler. Kimi gözlerini kapatıp başka bir boyuta geçer; kimiyse torbaları taşıyarak "evrim" geçirir. Bir noktadan sonra erkek için mağaza çıkışı, kurtuluş kapısı gibidir. Ama tam o sırada o korkunç cümle gelir: "Dur, şu mağazaya da bir bakalım." O an erkek, fiziksel olarak hayattadır ama ruhen AVM'nin tavanındaki spot lambasına karışmıştır. Ve sonunda kasaya gelinir. Kadın elindekilere bakar, "Bunları alayım." der. Erkek, fişi görünce içinden hesap yapar: "Bununla araba lastiği alırdım." Ama yine de bir şey demez, çünkü bilir: "Bu, barışın bedelidir." Eve dönülür. Kadın torbaları yere koyar, içlerinden birini çıkarır, aynaya bakar, sonra şöyle der: "Aslında bunu beğenmedim. Yarın değiştiririm." O an erkek sessizce tavana bakar ve düşünür: "Ben aslında neden varım?" Sonuç olarak kadınlar için alışveriş; sosyalleşme, terapi, sanat ve arkeoloji karışımı bir etkinliktir. Erkekler içinse; sabır, dayanıklılık ve sessizlik üzerine bir sınavdır. Ama dürüst olalım: Kadınlar alışveriş yapmasa, erkekler hiçbir zaman AVM'deki o "erkek bekleme koltuklarının" varlığını bile fark etmezdi. Ve belki de aşk, tam da budur: Birinin alışverişte mutlu olmasını beklerken, kendini unutmamayı öğrenmek.
