Hiç yaşlanmayacağını düşünen insanları mı?
Saygının elden ayaktan kesilmesinin, yaşlılıktan daha beter olduğunu mu?
O yaşlı insanlar ki, ne çok şeyin sahibidirler.
Anılardan ödünç aldıkları giysiler vardır üstlerinde.
Geçmişten nice öyküyü anlatırlar.
Gençler onları dinlemez.
Yaşlılık bu ülkede saygı görmeyi beklerken, onların yürekleri yanar.
Yüzlerindeki çizgilerde, çocuklarının, torunlarının çamaşırları asılıdır hala.
Bu hayat kavgasında yaşanmamış gençliklerin hesabını en iyi onlar bilir.
Yokluk en çok onların ağrına gider.
Onlar kendi halinde yürürken, nereden gelir nereye giderler kim bilir.
Onlar hızlı giden bir tren camından yolları seyreden hüzünlü yolculardır.
Yağmurları dinmez.
Ölümsüz aşklar, onların yüreğinde destandır. Otobüse binerler de, şimdiki gençlere "ayakta durmanın" fotoğrafını imzalarlar.
Bazıları oğul evindedir, bazıları huzurevinde.
Çocuk ve torun sevgisi, onları hayata bağlayan en büyük servettir.
Günden güne kirlenen bu acımasız ülkede, gözleri arkadadır.
O insanların zarafetini yıllar bile çalamamışken, paha biçilmez güzelliklerini görmezlikten gelmeyelim.
Onların yüreklerinde bir kitabın en değerli sayfaları saklıysa okuyalım.
Onların gözlerinde kaybolurken, ömürlerinin sonbaharında onları başımıza taç yapalım.
Gözümüz gibi bakalım.
Bakamıyorsak, bizlere de bakılmayacağının anonsunu yapalım.
