ERKEKLİĞİN öldürme kuvvetini bulanlar ülkesiyiz. Güçlerini keşfedenler için insan öldürmek çocuk oyuncağı artık. Ortalık insanların canına göz diken ve yok etme içgüdüsü kanına karışan psikopatla dolu.
O yaşa kadar hayat adına her saniye emek vermiş, mesleğinde ayakta kalmak için nice badireler atlatmış insanlar, bir tüfek ve zalim sahibinin karşısında hayatından oluyor. Her şey bu kadar basite indirgendi. Vuruyor ve öldürüyor!
Okulların bile tehlike altında olduğu bir ülke gerçeğimiz mevcut.
Bu düzeni körükleyen senaristler iyi çalışıyor. Bir televizyon dizisinden aklımda kalan sahne. Mafya kılıklı adamlar izbe bir mekanda bir kadının etrafını çevirmiş. Adamların her birinin elinde silah var, kadının kucağında bebek. Üstelik gözleri bağlı. Erkeklik böyle empoze edilirse, cellatlık böyle itibarlı halde evlerin içine kadar girer de birileri buna izin verirse, daha işlenecek çok cinayet var. Bu kadar cömert bir düzen kendi çocuklarını doğuruyor!
Çünkü zorbalık statü kazandı.Çakalın biri sokaktaki kadını tokatlıyor. Niye? Çünkü çakal, çünkü insanlıktan zerre kadar nasibini almamış ama hasta ruhuna gereken mesajların cümlesini almış. Kadına vururken kendinde olanı dışa vuruyor. Meselenin diğer yanına bakarsak, o görüntüyü kameraya almak, o çakala müdahale etmekten daha değerli. Böyle çakalları rahatsız etmekten korkan o kadar çok insan var ki!
İyi insanlar azalırken kötüler çoğaldı. İpini koparan silah sahibi.Kötülerin kazandığını gören üzerindeki iyilik kırıntılarını bile silkeliyor. 'Kötülüğü beğenen, suç işleyenden daha kötüdür' desek kaç kişi bu cümleden nasibini alır?
Duygular kayboldu zarafet ve merhamet bitti. Korkulacak bir ülkede yaşıyoruz artık. Kötüler iyilerin hakkından geldiler, bir daha asla gitmezler! Böyle bir ortamı nerede bulabilirler ki!
Ne büyük acıdır ki sevgiye ve saygıya inanmıyoruz artık. İnsani duyguların hükmü yok. İnsanların öz varlığını tanımlayan duruşlar el değiştirdi, dil değiştirdi. O yüzden daha nice psikopat alacakları canlar için inlerinde. Bizler de attığımız taşların yankı bulması için beklerken belki de sıramızı bekliyoruz!
Mutluluk Takvimi
Evinde loş ışığı tercih et.
Şarkıların bile eskisini dinle.
Bu devirde neyin modası!
Hayat çabuk unutturur
Ne yeminler ne sözler
Şimdi kimi karşılıyor
Beni uğurlayan gözler
Nasıl olsa birazdan
Mağlup şarkılar başlar
Ben ağlarken yollarda
Eller seni alkışlar
Gecenin bir yarısı
İçime dert düşüyor
Ya sen beni unuttuysan
Yüzde doksan unuttun
Yanan yürek üşüyor
Hakkı YALÇIN
Kalbi 'kırık' birini gördüm, alçısı yoktu ama imza istedi verdim!
Çocuklar da bekliyor!
Çocukların düşleri hilesizdi, onlara bile hile kattılar. Onlara küçük yaşta depresyon ilaçlarını tanıttılar. Birçoğu hal ve gidiş yoklamasında kaçak oldu. Ne acıdır ki, televizyon karşısında mışıl mışıl uyuyan analar çocukları unuttular. O çocuklar da ya kolay yoldan para kazanmanın derdine düşüyor ya da iş bulabilmek için çıkmadık candan umut bekliyor.
