ÜNİVERSİTE yıllarımda Milliyet Gazetesi'nin karanlık odasında laborant olarak çalışıyordum. İşim film yıkamak karta basmak. O zamanlar fotoğraf çekmek sanattı. Özellikle futbol maçlarındaki film kareleri tek tek incelenir ve en özeli gazeteye basılırdı. Büyük usta Hüseyin Kırcalı'yı şimdiki nesil bilmez ama futbol maçlarında onun çektiği fotoğraflar bugün sergilense, digital teknolojinin bir sanatı nasıl katlettiği daha iyi anlaşılır.
O zamanlar çocuklar sokaklarda böyle dilenmiyor, torbacılar cirit atmıyordu. Ayakkabı boyamak bile sanattı. Ayakkabı eski olsa da boyayla yenilenir, çocuklar da günlük harçlıklarını çıkarıp eve ekmek bile götürürlerdi.
Unutamadığım bir fotoğraf karesidir. Günlerden 10 Kasım'dı. Ayakkabı boyacılığı yapan küçük bir çocuğun Gazi Mustafa Kemal Atatürk için saygı duruşunda bulunduğu görüntü hala gözlerimin önünde. Saatler dokuzu beş geçiyordu sirenler çalmaya başladı. Çocuk, önündeki boya sandığını bırakıp aniden ayağa fırladı hazır ola geçti. Cebinden misketler düştü de dönüp bakmadı bile. 10 yaşlarında erkek çocuğu.
Yüreğinin gönderinde Mustafa Kemal Atatürk sevgisi. Yoksul giysiliydi çocuk, iplikleri sökülmüş mavi kazaklı. Parlak ışıklı iki lambaydı gözleri. Birilerinin ayakkabısını boyamakla meşgulken kendi ayakkabısını düşünecek halde değildi. Boya sandığının yanında duran sefertasında kuru ekmekten başka bir şey yoktu belki.
Bir saygı duruşunda elleri bacaklarına yapışmış küçük bir heykeldi de binaların önünde koca
bir dev gibi duruyordu. Gözlerinin ufkunda Mustafa Kemal duruyordu adım gibi eminim.
Bir dakika boyunca gözlerimi ondan ayıramadım. Sirenler çalarken sicim gibiydi gözyaşları, Atatürk çiçeğini suluyordu sanki. Hayatın küçük askeri Cumhuriyet nöbetçisi. Sabahın erken saatlerinde iki lokma ekmek için yola koyulan hamarat karınca. Yoksulluğun sol yanına tutunmuş hayat işçisi.
Yoksulların çocukluk fotoğrafı olmaz ama o yoksul çocuğun 10 Kasım fotoğrafı neredeyse 50 yıldır gözlerimin önünde duruyor.
Çocukluğum ve gençliğim gibi.
O saygıdan zerre kadar sapmadan yaşlanmak gibi.
Mutluluk Takvimi
Eski öğretmenlerin hatırını skor.
İstediğini değil gerekeni al.
Umut et.
Sönmüş kalbinizin
Son ışıkları
Aleve benzerdi
O gözleriniz
Kendi dünyasında
Şarkılar artık
Her dinleyişte beni
Çok özlerdiniz
Yıllar sizi yormuş
Yaralısınız
Belki gönlünüze
Perde çektiniz
Hatırladım sizi
Gözlerinizden
Bir zamanlar beni
Çok sevmiştiniz
Hakkı YALÇIN
Hayatıma yön veren aydın öğretmenlerime saygılar sunuyorum.
Aynen öyle!
"Ne zaman içim kararsa güneşe bakarım" cümlesinde aydınlık düşünceler için yetersiz kaldığım varsayılırsa, karanlığa kibrit çakarım!
"Eski dostlar şarkısı hala dillerdeyse, yeni dostlar eskileri gibi olmadığı içindir" cümlesinde şimdiki dostluğa haksızlık ettiğim varsayılırsa, iyi günde yanımızda olan sahte dostların afişlerini şimdiki zamanın duvarına asarım.
"Dünyaya sadece elma yemeye geldiğini düşünen erkeklik armudun iyisinin peşinde koşan erkeklikle kardeştir" cümlesinde abazan erkeklere gönderme yaptığım varsayılırsa, "evet" derim "aynen öyle!"
