İftira yalanın öz kardeşi.
Yalan insanı kışkırtır, toplumu birbirine düşürür, geriye dönme fırsatı bile bırakmaz insana.
İftira, yıkmaya yakmaya yöneliktir, çamur atar iz bırakır.
Karanlık bir oyunda, en tehlikeli dekordur.
***
Nedense ikisi de büyüleyicidir, gözleri kamaştırır.
Kanına sızar insanların.
Yayılan yozlaşmanın damarlarına.
Hayatı biçimleyen doğrulardır, iblislerle melekleri birbirinden ayırmaya yarar.
Herkesin kendini sınaması için harika bir seçenektir.
Ama vicdanına söz geçiremeyen diline geçirir mi?
***
Hayatın öznesi para olduğundan beridir ki, hayatımıza yataklık eden ölümü unutanlar dünyasına dönüştük.
Kin güdecek düşmanlıklar üretilirken, yalan ve iftira tüketiminde tarihin en bereketli yılları yaşanıyor.
Ayıp olan şeyler ayıp değil artık.
***
Alışıyoruz!
Birbirimizin haklarına sarkıntılık etmeye.
İnsani duyguların çürütülmesine.
Küfür kıyametin büyütülmesine.
Düşmanlığa, sonu alınamayan nefrete.
Alçalan insanlığa, yükselen alçaklığa.
Hepsi yalan ve iftiranın eseri.
***
Soralım kendimize.
Niye bu hallere düştük?
Hayat uzun bir yolculuksa ve bu yolculuğun bir sonu da varsa, araya çirkinlikleri sokarak neyi kazanıyoruz?
***
Allah yalanı ve iftirayı reddeder, ama insanlar sever.
Görüyoruz ki...
Yalanın görkemli gücü, doğruluğun kederli yüzünü bile örtüyor.
Yalanın ve iftiranın yaralarını saracak hiçbir şeyimiz kalmadı.
***
Doğruluğun hamalı olmak; yük bindiriyor insana.
Bundan böyle, asla sahip olamayacağız, geçmişteki o görkemli saygıya ve aşka.
Çünkü yalanı ve iftirayı onaylayan bir düzen var artık.
Güvenecek kimsemiz kalmadı.
Allah'tan başka.
***
Yunanistan anneleri
Ekonomik krizle boğuşan Yunanistan'da, insanlık dramının fotoğraflarını görüyoruz.
Aileler, karnı doyabilsin diye çocuklarını yetimhanelere bırakıyor.
Düşüncesi bile acı.
Geçmişin politikasıyla, bu durumdan kendimize sevinç çıkarmayalım.
Hiç kimse bizim düşmanımız değil.
Hele anneler.
***
Kıblemiz barıştı bizim. Bir zamanlar herkes herkesi severdi. Masal gibi sanki.
***
Yerini tutamaz diyordun
Hiç kimse
Şimdi kim tutuyor
Bazen bu deli kalbim bile
Sana kin tutuyor
Hayat çabuk unutturur
Ne yeminler ne sözler
Şimdi kimi karşılıyor
Beni uğurlayan gözler
Bu saatte barlarda
Mağlup şarkılar başlar
Ben ağlarken yollarda
Yollar seni alkışlar
Gecenin bir yarısı
Aklıma dert düşüyor
Ya sen beni unuttuysan
Yüzde doksan unuttun ya
Yanan yürek üşüyor
Hakkı YALÇIN
