Tam yanından geçerken, "Sıkma canını" dedi, karşısındaki insana.
Bir yakını olduğu belli. "Bu sabah da yüzümüzü yıkayabildik. O suyu yüzümüzde hissedebildik."
Herkesin şikayet ettiği bir dünyada, alışılmadık cümleler ilgimi çekti.
Belki saygısızlıktı yaptığım ama adamı dinlemek istedim.
Başkasına ait mektubu okur gibi.
Adam devam etti. "Bak ellerimizi kullanabildik.
Hala birbirini gören gözlerimiz var."
Bu dünyada yaşama sevinciyle yola çıkan bir adamı, karşılayan güzellikler olmalı. Hayat adına, özgürlük adına, her şeyden önemlisi insanlık adına.
Kendine sahip çıkarken, başkalarına da umut verebilen biri olabilmek, artık herkesin harcı değil çünkü.
Hele bencillik hummasında sevgilerinizi bile katledenler varken.
Umutsuz bir ülke düzeni yaratıldı.
Sevgisiz ve hatta acımasız. "Durdurun dünyayı ölecek var" diyenlerimiz de çok.
İki kaşının arasına düşmanlığın hamağını gerenlerimiz de.
İnsanların birbirine kırdırılmak istendiği bir düzende, umuttan ve sevgiden başka panzehirimiz yok.
İnsanları çok sevdiğiniz zaman, deli gömleği giydiriyorlar. Giydirsinler!
Göğsümüzdeki boşluğu sevgiyle ve umutla dolduruyoruz diye, varsın değerinizi bilmesinler.
Hayatı onurlandırmak, aslında insanları onurlandırmaktır. Fark etmeyen etmesin!
Çünkü şunu iyi bilin ki.. Bir gün ölüp gittiğimizde, arkamızdan yas bile tutmayacak bir dünya var önümüzde.
Birimize bir şey olursa.
Umurunda mı dünyanın.
Bir can daha kaybolursa.
