YILLARDIR kullandığım bir cümle var. "Bir çocuk bir mahalleyi cennete çevirir, bir çocuk bir ülkeyi cehenneme çevirir." Manisa Turgutlu'da 15 yaşındaki bir çocuk elindeki pompalı tüfekle okulda çocuklara saldırıyorsa, vah yaralı çocuklara ailelere. Çocuğun annesi, babası ve dedesi gözaltına alınıyorsa meseleye derin bakmak gerekir. Çünkü suç işlemeye meyilli çocukların içi dışından da görülür, bakmasını bilene.
Evde tüfeğin ne işi var?' sorusuna karşılık, sorulması gereken asıl soru; "o tüfeğin çocuğun erişeceği yerde olması kimin sorumluluğu altında?" Böyle bir anlayışla çocukları daha neler bekliyor kim bilir? Evlerde "beslenen" silahlar da çocuklarla birlikte büyür. Silah bulamayan bıçağı kapar, çünkü yeni nesil çocukların ilham perileri ekranların ve sokakların içindedir. Hatta evin içinde!
Bir ülkenin aile yapısı ve toplumsal duruşu sosyal terbiyeyi öğretmeli, zarafeti. Bir ülkenin büyükleri çocuklara sevgiyi ve saygıyı aşılamalı. Büyüklüğün harcı emektir, çocuklara düşen de o emeklerin karşılığını hal ve gidişin pekiyi olmasıyla geri ödemektir. Buna sosyal terbiye denir. Ne yazık ki cana saygı duyulmayan bir zaman tünelinin içindeyiz.
Çocuklar kitap okumuyor artık, nasılsa sosyal medya canlarına okuyor. Şiddetin ve nefretin her şeyin önüne geçtiği düzende ölü çocuklarını doğuruyor hayat, bizim çocuklarımızı! USA patentli diziler bilinçaltına şiddeti ve ahlaksızlığı şırınga ederken ortalık muhteşem seyircilerle dolu. Yaş küçüldükçe hacim büyüyor. Kötü alışkanlıkların kendi çocuklarından uzak olduğunu farz edenlerin hepsinin anası babası da aynı şeyleri düşünmüştü. O yüzden bütün velilere sesleniyorum. "Manzaraya ne kadar uzaktan bakarsanız, çocuklarınıza o kadar yakından saldırırlar."
Geleneklere düşkünlüğümüzü "eski kafa" olarak yorumlayanlar, zehirli dünyanın çocukları nasıl yuttuğunu görmüyor, görmek de istemiyor. Kalple dil arasındaki mesafeyi bile kontrol edemeyenler çocukların duygularını nereden bilsin! Uyduruk hikayelerden diziler çekilirken, çocuk suçlu sayısındaki patlama kimsenin dikkatini çekmiyor! Kötülüğün hacmi ne kadar büyükmüş de gücünü sergilemek için fırsat kollayan ne çok insan varmış meğer. Çocukların başı büyük belada; gözlerimizi gerçeklere açmazsak eğer.
Mucizenin adıdır umut, umudun adıdır çocuk. Umut güzel şey ama gerçeklerin farkına varıp umut etmek daha güzel. O yüzden kötü insanlara, çetelere, trollere karşı kılını kıpırdatmayan büyüklerin çocuklarına bırakacağı miras bellidir. "Biz yaşarken de ölüydük oğul!"
Mutluluk Takvimi
Eve gelen çocuğunu kokla.
Çocuğa sevgiyle yaklaş.
Gelenekçi ol.
Her konuda seçici davran.
Şifreyi kır.
Biz gururla silerdik
Gözümüzdeki yaşı
Her akşam düşlerimiz
Yıldızlı dilek taşı
Kalbimizde yaşanan
Dilimizde şarkıydı
Aynı kızı sevsek de Arkadaşımın aşkıydı
Nerde ömrü çözüp çözüp
Bağladığımız geceler
Nerde o sırt sırta verip
Ağladığımız geceler
Gözyaşları boğarken
Sevdalı yastıkları
En güzel teselliydi
Arkadaş ıslıkları
Hakkı YALÇIN
Unutmayın; annelik sadece mutfakta, babalık sadece işte değildir.
Bebekler!
Dünyada ölen ya da öldürülen her bebek bir daha ölmemek üzere doğmuştur. Haberi olmayanlar için.
Bu dünyada fotoğrafı bile çekilmemiş olan bebeklerin ölüsünü serçeler kaldırmalıydı, bizler de bebekleri öldürenler için dünyayı ayağa kaldırmalıydık ama nerede o günler!
Her anne evladının kokusunu cennetten duyar, bebekler de öyle. Ağzı kan kokan cellatlar bu ilahi kokuyu ömrü billah hissedemez ve onların süt kokusundan bile rahatsız olurlar.
Haberiniz olsun, Amerikalı çakalların teknolojik aletleri kendilerine göre programlanıyor. Ve anne karnında dövmeye başlıyorlar doğmamış bebekleri.
