Son dakikada yediği golün bile altından kalkıyor da, geceyi kayıpsız kapatıyorsa.
O takıma saygı duymak kaçınılmazdır.
Dün gece Bursa'da bu saygıyı hak eden bir Fenerbahçe vardı..
Gördük ki, bu takım galibiyete hayran.
Galibiyet de onlara.
***
İki ayrı sahne.
İlk yarıda yenilmeye yatkın havada bir Fenerbahçe.
İkinci yarıda diriliş filminde muhteşem Fenerbahçe.
***
Bir takımın savunması duygularını uyutup, hatalarını ayaklandırıyorsa.
Savunmayla forvet arasında köprü olması gereken orta alan, hizmet dışı kalıyorsa.
Forvet hattı yaz esintisinin kıyılarında geziniyorsa.
Yenik duruma düşmesi de kaçınılmaz oluyor.
***
Aynı takım, "Başkalarının yazdığı kadere mahkum olmaktansa, kaderimi mücadele ederek yazacağım" diyorsa.
Orta alan rakibe itaat eden anlayışa karşı başkaldırıyorsa.
Forvetteki sıkı dostlar kavgaya soyunuyorsa.
Galibiyet de kaçınılmaz oluyor.
Bu da şunu gösteriyor.
Takım kötü oynadığı zaman, bütün kozları oynamak gerekiyor.
Bunun ödülünü de Ersun Yanal'a bırakalım.
***
Sonuç olarak. Bir takım her türlü şartta kazanırken saygı gördüğünde, kramponları da ışık saçar. Liderliği de.
Bunun adına "takım yıldızı" denir.
Ama liderlik üzeri çiçeklerle örtülü bir uçurumdur.
O uçurumun kimi nerde bekleyeceği belli olmaz.
