Alabildiğine coşkulu.
Teröre karşı tek ses, tek yürek. "Bizler bu kadar çok düşürülmekten, kalkmayı da çabuk öğrendik" dedim kendi kendime. "Daha çok sevmeyi de!"
O yüzden böyle fotoğrafları duvarımızdan indirmeyelim.
Şimdi yeniden kalkmak zamanı.
Dünyanın geleceğinde ruhani duygular öne çıkıyor zaten.
Bir inanç devrimi.
Hayatın öznesi sevgi.
Vicdansızlık stop.
İnsanlar kendilerine en çok gereken gerçeğin peşine takılıyor.
Hayatımıza çöreklenmiş plastik düşlerin değil.
Kara bulutların elinden kurtulan ışıklar gibi.
Şimdi sevmek zamanı.
Bütün dünyada cenneti hayal eden insan sayısında patlama yaşanıyor.
Cehennemi inkar etmeden.
O yüzden insanlığın anlamı büyük.
Irkçılık ve terör lanetleniyor.
Özne; bütün insanları kardeş bellemek.
Şimdi terörün emzirdiği gemilerin yolcusu olmak değil.
İnsani duygulara yelken açmak zamanı!
İnsan zihninin perdesi daha güzel bir dünyaya aralanıyor.
Tekil değil çoğul düşüncelere.
Bir kader ortaklığına.
Gerektiğinde başkalarına bağışlanan bir hayat.
Suçu kalbinde bile işlememek.
Yeni bir ritm.
Ve durmak kimsenin elinde değil.
Şimdi barışa tempo tutmak zamanı.
Uçan kuşlar gibi de yaşanır.
Böcekler gibi de.
Çünkü beyaz bir sayfadır hayat.
Üzerine ne yazılsa kirlenir.
Hiçbirimiz bu dünyayı tertemiz terk etmeyeceğiz diye, yüreğimizi bu kadar kin ve nefretle doldurmanın alemi yok.
Hayat başladığın beşiğe dönmektir.
Eğer bir şeyleri temizlemek ve huzur içinde yaşamak istiyorsak.
Tek şansımız kardeşliğe geri dönmektir.
Yangını körükleyenlere inat!
Şimdi kaybettiklerimizi kazanmak zamanı.
Yazık değil mi?
Çocukluğum
Yenikapı'da geçti.
Namık Kemal Caddesi'ndeki alt geçitte o zaman da araçlar, 2.80 metrelik altgeçitten geçmeye çalışırken kaza yaşardı.
Şimdi de yaşıyor.
Teröre karşı mitingi için alana yolcu taşıyan otobüs geçitten geçerken, üzerindeki doğalgaz tankı patladı. 1'i ağır 26 polis ve zabıta yaralandı.
Çocukluğumdan kalan dar geçit, hala insan canına göz dikiyor ya.
Dokunuyor insana!
Mutluluk Takvimi
İşinde çay molası ver. Yoksul çocukları giydir. Dişlerini fırçalamayı alışkanlık edin.Biz Türkiye işçisiyiz
Uykumuzu
Yataklarda bırakıp
Her sabah dağılırız
Kentin sokaklarına
Caddelerine
Meydanlarına
Otobüsler trenler
Vapurlar
Çekmez ağırlığımızı
Ama biz çekeriz
Bu sancıyı durmadan
Çekeriz ölüme dek
Bu sancıyı kardeşim
Kim dindirecek
Muammer HACIOĞLU
