Ne güzel parasız yatılı okullarımız vardı, şimdi her yıl yenisi türeyen özel okullarımız var. Özel eğitimin yerini ve hacmini kayıtsız şartsız para belirliyor.
Liselerin kapısında 2 milyonluk etiketler, üniversiteler 5 milyon liraya kadar uzanıyor. "Çocukların varlığını kabullenmek, çocukların mutlak eğitim ihtiyacına saygı göstermek okul sahiplerinin kendilerine duyması gereken saygıdır" desek nafile. Para o saygıyı yenmiştir.
Bir özel okula milyonlar ödemekle de iş bitmiyor. Okul ücretlerinin yanı sıra yemek ücretleri peşin olarak alınıyor. Yılda 185 gün yemek yiyen çocuklar için alınan ücretin yıllık olarak tahsil edilmesinin matematik hesabı da yok vicdan hesabı da. Servislere ödenen ücretleri de hesaba kattığımız zaman okul değil ticaret merkezi!
Ne çok şey değişti ve ne çok şeyimizi kaybettik. Her mahallede okul vardı da parasına bakmadan öğrencileri içine çekerdi. Çocuğunu bir okula kaydettirmek için insanların bin dereden su getirmesine gerek yoktu. Devletin asli göreviydi eğitim. Nasıl bir sadakat nasıl bir korumacılıktı o yıllar. Şefkatli öğretmenlerin gözlerinde nasıl aydınlıktı o bakışlar. Dürüstlüğün ve onurun iki kere ikiden daha değerli olduğunu öğrettiler bizlere.
Hiçbirimiz depresyon ilacını tanımadık, psikolojik tedavi nedir bilmedik. Eski ceketlerle bile hiçbirimiz sosyal farklılık hissetmedik. "Bunlar geçti oğlum" demişti bir okuyucum. Geçti diye her şeyin güzellikleri yakıp yıkarak geçmesi mi gerekiyordu?
Gündüzleri çalıştığı işten kazandıklarıyla geçinemeyen, akşamları ek iş yapan babalar tanıyorum. Çalıştığı işyerinde zulme uğradığı halde, ailesi için her şeyi sineye çeken babalar biliyorum. Bazı babalar bir giydiğini bir daha giymez ama onurlu babaların en sevdiği giysidir; ateşten gömlek!
Onlar çocukları için kendilerini yakar.
Özel okullarda velilerin o paraları hangi şartlarda ödediklerinin bilincinde olmayanlar var. O velilerin parasının bir gün yetmeyeceği gerçeğini de çocukların öğrenmeleri gerekir. Özel eğitimle para arasındaki kan bağını güçlendirmek yerine, çocuklar arasında eğitim adına bütün haksız etkenleri ortadan kaldırmak gerekir! Eğitimde eşitlik bir ödevdir çünkü. Kayıtsız şartsız!
MUTLULUK TAKVİMİ
Uyandığın günün akşamında uyu.
Birini güldür.
Vapura bin.
Basit yemek üret.
Hala hatırlarım
Daha dün gibi
Duvarda sararmış
Resmine bakıp
Omuzuna düşen
Saçlarınla sen
Bir gözlük takardın
Camları kırık
Aşkını dinlerdim
İçli sesinden
Kaçardık dertlerin
Hep gölgesinden
Gözyaşın damlardı
Çerçevesinden
Bir gözlüğün vardı
Camları kırık
Hakkı YALÇIN
Şerefli ölmek için kesinlikle şerefli yaşamak gerekiyor.
Kara kutu!
Bir tesellimiz vardı. "İnsanlık borsasında ciğeri beş para etmeyen adamlar belki dolar içinde yüzecektir ama başları ömür boyu eğik kalacaktır." Hiç de öyle olmadı. Utanma duygusunun zerre kadar hükmü kalmadı, onursuzluğun itibarı büyüdü.
İnsanlığın kara kutusu vicdan bile para kutusu oldu. Ama parasıyla adam olduklarını zannedenlere karşı bizlerin bakışı hiç değişmedi ve asla değişmez!
