Üstelik Güiza gibi bir santrfora sahip olmasına rağmen...
Güiza klasik oldu artık.
Pozisyonların gulyabanisi.
***
Maçın ilk yarısında birbirini korkarak yoklayan iki takımın ilkel mücadelesi vardı.
Haddini aşan top kayıpları.
Amatör maçları andıran bir tempo.
İncir çekirdeğini bile doldurmayan bir futbol.
Hedefi olan takım Fenerbahçe'yse, sarı lacivertli futbolculardan, anlamlı ve dirençli bir mücadele bekliyor insan.
Kanatlar kırık. Emre Belözoğlu, 40. dakikaya kadar sahada ki varlığını bile ispat edemez.
Mehmet Topuz, saçlarına "gündüz modası" uygulamış ama yine ilkel, yine durağan.
***
Kasımpaşa'nın gol yememek üzerine kurulu sisteminde, rakip kaleyi rahatsız eden girişimleri de yoktu, rakibi ısıran bir yanı da.
Her şeye rağmen ilk yarıyı Fenerbahçe'nin önde kapatması gerektiğini düşündüm. "Ayaklar dursa da, yürekler iteklemeli" dedim.
Bu düşünceyi haklı çıkaracak 2 net pozisyon da mevcuttu ama vuruş ustalığı sıfırın altındaydı.
***
İkinci yarıda Kasımpaşa'nın açılımına baktım. Fenerbahçe'nin üzerine haddini aşan bir cesaretle yüklenmeleri, Fenerbahçe'nin işini kolaylaştırdı.
Sarı lacivertliler galibiyete uygun bir hava da yakaladı, pozisyonlar da.
Güiza'nın 67. dakikada kaçırdığı bir pozisyon var. O pozisyona oyuncak koysanız o bile atar, Güiza atamadı.
Ama 76. dakikaya kadar kalede güven veren Murat'ın köşe atışındaki boşa çıkışı, Fenerbahçe'nin en bereketli anı oldu.
***
İkinci yarıda inat eden, isteyen, günün anlam ve önemini bilen futbolcular takımı kazandı. Kişiliksiz bir futbolun temsilcileri kaybetti.
Oynanan futbol memnun etmese de, Fenerbahçe'nin fantezi yapacak hali yok.
Onların mecburi istikameti belli.
Ve onlar için sadece kazanmak önemli.
***
Hakem Cüneyt Çakır mı?
Bana hakemleri sormayın.
Namuslu bir yüreğiniz ve gözleriniz varsa. Yorum sizin.
