Bazıları geleceklerinden vurulmuştur.
Bazıları geçmişinden. "Geçinip gidiyoruz" derler.
Yaraları yüzlerinden okunur.
"Çocukların nasıl?" desem...
Bir çoğu parasız eğitimin hak olduğu bir ülkede, okul taksitlerini denkleştirme çabasını anlatır.
Korkulara uygun adım.
Bazen dostluk yürek acısını da sormaktır.
Yürek acısı kimde yok ki!
Özgürlüklerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayanlar, kendilerine tutuklu kalırlar da...
Bunun adı ömre kilit vurmaktır.
Saygı duyarım.
Elbette su akar yerini bulur.
Herkesin kalbinde bir efsanesi vardır.
Her insan kendisi yaratır efsanesini, kendisini öldürür.
Bir bakmışsınız esamesi bile okunmaz olur.
Politikayı sevmem, o yüzden bazı sorular yasaklıdır. Ama saygısızlığın dibe vurduğu bir ülkede dayanamam sorarım. "Medeniyetimiz neden hala deniz seviyesinin altında?"
Gerçekler verilmeyen cevaplarda saklıdır.
Hayatın içinde herkes bir dizi karakteridir. Yalanlar en büyük doğrularıdır insanların.
Ne acıdır ki onlar tahtında oturur, boynuna ilmik geçirecek insanlar ararlar.
Profesyonel bir katil olarak.
İyilik, kendisine yapılanları kötülüğe çevirecek kadar değersiz bir duygudur.
Onlara "dur" diyemezsiniz.
Kendinize "dur" diyeceksiniz.
Çünkü hiçbir kötülük, iyiliğin yükünü kaldırmaz.
Ne zaman birine "yaşlanıyorsun" desem. İçindeki çocuk küser.
Benimki doğuştan yaşlı. Aldırmaz.
