Ama anneler sadece çocukları öldüğü zaman ağlamazlar.
Anneler, okutup büyüttükleri çocukları işsiz bırakıldığı için.
Din üzerinden siyaset yapılan bir ülkede, ayrımcılığa kurban gittikleri için de ağlar.
Hem de için için ağlar.
Anneler, işsiz kocasının eve girerken kırılan gururunu gördüğü zaman da ağlar.
Doğmamış çocuğunun hakkını yiyen politikacılar el üstünde tutulduğu zaman da.
Hem de ah ederek ağlar.
Anneler, aslan gibi evlatlarını askere gönderirken, zengin ve güçlü beylerin askerlikten kaçan çocuklarını gördüğü zaman da ağlar.
Villa dikilsin diye yakılan ormanları gördüğü zaman da.
Hem de yana yana ağlar.
Anneler, hukukunu yitiren bir ülkede, insanların sorgusuz sualsiz hapse atıldığını gördüğü zaman da ağlar.
Üniversite harçlarına yapılan zamları protesto eden çocuklarına kelepçe takıldığı zaman da...
Hem de kana kana ağlar.
Anneler, dağ gibi çocukları uyuşturucuya kurban gittiği zaman da ağlar.
Fuhuşa gelin giden kızları için de...
Anneler en çok, "yaşayan ölüye" dönüştürülen çocukları için ağlar.
Hem de mahşere kadar ağlar
Bu memleketin boşuna anası ağlamıyor!
O yüzden Kürt açılımı yapılırken, "gözyaşı tünellerinin" üzeri kapatılmasın!
Bütün anneler adına.
