Gözyaşlarının da yankısı vardır.
Ama bazı gözler konuşmak içindir.
Ağlamak için değil.
Ölen gençlerin arkasından ağlamak yerine, o gençleri yaşatmanın gerçeklerini hayata geçirmek daha anlamlı olurdu.
Gencecik fidanlar hayata gözlerini kapatırken.
Onları korumakla yükümlü olanların gözlerini dört açması zorunludur.
Halkın cesur olduğu ülkelerde, terör paçavradan ibarettir.
Ama halkın umutsuzluğa kapıldığı memlekette, bir generalin gözyaşları terörün içindeki yağları eriten bir simge haline döner.
Gözleri kanlanır umutsuzluğun, sokakları kaplar tedirginlik.
Her ne kadar ülkedeki ışıklar yansa da.
Yüreklerdeki ışıklar söner.
Annelerin gözüyle bakmak gerekir ölümlere. Yaşam meleklerinin gözüyle.
O yüzden savaş için değil, barış için savaşmak gerekir, barışı katleden hainleri yok etmek için.
Yarasalar sadece dağlara değil, şehrin sokaklarına bile yuva yaptıysa.
Politikanın kucağına çöreklenmiş terör, hala alacak canlar için tetikte bekliyorsa.
Tek dişli canavarın zehirli dili, demokrasinin korunması altındaysa.
Göz kovuklarını değil, terörün oyuklarını boşaltmak gerekir.
O gencecik insanların arkasından ağlayan zaman, bizlerin yeteri kadar canını ve umudunu aldıysa.
Bizlerin gözyaşlarıyla harcanacak zamanı kalmamış demektir.