Bir yanda hayat kavgası öte yanda gurbet yarası. Uzaktaki karısını ve çocuğunu düşünür, sedirine uzanır boylu boyunca. Cüzdanındaki resimlerde biriktirdiği hasretle eski bir şarkıya eşlik eder. "Sevemedim kara gözlüm seni doyunca."
En sadık dostu çayını demlemeye bırakır, ardından da nemli gözleriyle duvara boş boş bakar. Onun için ölü gözünden yaş beklemek gibidir hayat.
Çilekeş analar telefonla mesaj yazmayı nerden bilsin. Ayrıca elle yazılmış bir mektuptan daha çok ne ısıtabilir bir oğulun yüreğini. Anadan gelen son mektubu çıkarır da defalarca okur. "Ne yer ne içersin oğul, efkarda mısın öksürüyor musun yine?" Gözleri dolar da her gece yatmadan önce duasını eder. Bardağına çayını koyup her zamanki gibi sahanda yumurta, yanında biraz zeytin. Allah ne verdiyse onu yer!
Adam memleket kokar, adam eski zamanların onurlu insanları gibi bakar diğer insanlara da. Aç insanın halinden anlar, kapısına geleni geri çevirmez.
İnsanların ömrünü yiyen televizyon dizilerinde gözü de yoktur gönlü de. Bir Yeşilçam filmi bulursa izler ya da uçurumda gezinen kuşların kitabını okur geceleri. Sonra uykunun saati çalar, yorganı başına çeker
O küçük evde her gece bir hikaye nasıl başladıysa öyle biter. İnsanların insanca yaşamadığı bir dünyada sıradan bir işçidir adam. Hiçbir şartta onurundan ödün vermemeyi yaşantısının öznesi sayar.
O sırada ekranda sükseli bir yemek sofrası ve yayınlanan dizinin altında "gerçek hikayeden uyarlanmış" masalı. Eskiden işçileri emekçileri konu alırdı filmler, şimdi lükse, silaha ve garip ilişkilere iteklenen bir kitleye yatırım var. Bu zamanda yalandır itibarlı olan. O yüzden gerçek bir hikayede hayatın onurudur o gariban işçiye kalan.
Mutluluk Takvimi
Aç insanı geri çevirme.
Çocuklara yünlü kaşkol ör.
Geceleri evde mum yak.
Empati yap.
Uykuyu geceye
Çağırdım gelmedi
Gözlerimin sana
Selamı var
Perdeyi açtım yağmur
Radyoyu açtım Müslüm
O söyledi ben ağladım
Sabaha kadar
Bana mısın demez
Hasret ateşi
Hadi at kalbinden
Atabilirsen
Hiçbir mahkum aşktan
Firar edemez
Hadi yat bu gece
Yatabilirsen
Hakkı YALÇIN
Vicdanlar ret! Bu devirde ne insanlık kaldı ne merhamet.
Sinan Özen Sinan Özen yıllardır benim için hiç değişmeyen gerçek bir dost. Verdiği emekleri biliyorum. Bir yandan minik kızının rahatsızlığı için sürekli hastanede. Öte yandan şarkılarını yapıyor ve "Senli Benli" adlı tek kişilik gösterisi için şehir şehir dolaşıyor.
Mazi yolcusu olarak terbiyesi ve insancıl duruşuyla "güzel insan sergisinde" kocaman posteri var. O posteri görmek için güzel bir yüreğe sahip olmak ve emeğe saygı duymak gerekiyor. Gördüğü saygı da ona yetiyor. O yüzden hiç değişme Sinan böyle harikasın.