Annesinin gözü gibi baktığı Berkin Elvan 15 yaşındaydı da, hep çocuk kalacak adam gibi bakıyordu.
45 kiloluk hayatında kimseye ağırlık yapmayan sevimli çocuklar gibi bakıyordu.
Hayata mavi bakıyordu da, başından vurdular.
Hayatının en başından.
Gençlik yaşından.
Berkin Elvan, el emeği göz nuru mavi bir kazak gibi bakıyordu.
İnsan seven gözleriyle.
Hayatın unuttuğu herhangi bir çocuk gibi.
Bazen bardakta unutulmuş su gibi bakıyordu.
Kendi ülkesinde yaşamaya hakkı olduğunu zannedip.
Başındaki şapkanın aslında krallık tacı olduğunu bilmeden bakıyordu.
O şapkanın altından vurdular onu.
Umutlarının ortasından.
Berkin Elvan, 45 kilodan 16 kiloya düşmüştü de, hala sokak çocuklarına misket dağıtır gibi bakıyordu.
Mahalledeki arkadaşlarına "bu sabah çaylar benden" der gibi.
Kirli bir sokakta tertemiz bakıyordu.
16 kiloluk canıyla, yaşamak istediğini fısıldar gibi.
Onu düşlerinden vurdular.
Kendisini 270 gün komada bırakanlara, unutulmaz bir veda mektubu yazmış gibi bakıyordu.
Başında ölümsüz şapkasıyla bir nar ağacı gibi.
Devlet baba kendisini 270 gün sonra hatırladı. Geçmiş ola!
Daha 15 yaşındaydı.
Berkin Elvan annesinin almaya gönderdiği ekmek gibi bakıyordu.
Elleri ayakları kınalı bebek gibi.
Bu dünyadan kanatsız uçtu.
Berkin Elvan kendisini ölüme yolcu eden dostlarına, hoşçakal demekten utanan
bir melek gibi bakıyordu.