İş görüşmesinde "Biz burada bir aileyiz" deniyorsa insanın aklına sıcak bir ortam, anlayışlı insanlar, birlikte içilen çaylar geliyor. Sonra işe başlıyorsun, ailenin sana düşen rolünü öğreniyorsun: Her işe koşan, para isteyince ayıp eden, yorulunca da nankör bulunan evlat.
Bu ailede patron baba. Müdür, babaya her şeyi yetiştiren büyük kardeş. İnsan kaynakları ise "Baban aslında seni çok seviyor ama belli edemiyor" diyen teyze. Çalışan da yıllardır "Bu evde benim hiç mi söz hakkım yok?" diye soran çocuk. Yok. Ama sorumluluğun var.
"Biz bir aileyiz" cümlesi genellikle mesai bitimine on dakika kala kuruluyor. Sabah kimse akrabalık ilişkilerine girmiyor. Saat altıya doğru birden kan bağı ortaya çıkıyor: "Arkadaşlar, bugün biraz fedakârlık yapmamız gerekiyor." Senin evdeki ailen bekleyebilir. Şirketteki ailenin Excel'i yetişecek.
Üstelik fedakârlık hep aynı taraftan geliyor. Sen hafta sonunu veriyorsun, onlar teşekkür ediyor. Sen gece yarısı telefona bakıyorsun, onlar "İyi ki varsın" diyor. Sen üç kişinin işini yapıyorsun, onlar seni "ailenin vazgeçilmez parçası" ilan ediyor.
Zam isteyince o sıcak evin duvarları birden plaza camına dönüşüyor: "Bütçe koşulları, piyasa dengeleri, mali disiplin…" Beş dakika önce babamdın, şimdi neden Merkez Bankası gibi konuşuyorsun?
Hastalanınca da aile olduğumuz hatırlatılıyor: "Geçmiş olsun, kendine dikkat et. Bu arada bilgisayarın yanında mı?" Ateşin kaç diye sorulmuyor, dosyanın son hâli soruluyor. İnsan bir noktadan sonra termometreyi kameraya tutup "Bakın, performansım yükseliyor" diyecek.
İzin istemek ayrı bir mesele. "Annem ameliyat olacak" diyorsun. "Tabii, aile her şeyden önemli" diyorlar. Ardından ekliyorlar: "Ama cuma teslimini bir şekilde halledelim." Annemin ameliyatını perşembeye çekelim isterseniz.
Cerraha da toplantı daveti atarım, takvimlerimiz çakışmasın. Şirketin doğum günü kutlamasında aidiyet konuşması yapılıyor. Ortada bir pasta, çevresinde yirmi çalışan. Patron "Hep birlikte büyüyoruz" diyor. Gerçekten de büyüyoruz: İş yükü büyüyor, göz altı torbaları büyüyor, patronun arabası büyüyor. Maaş, ailenin küçük çocuğu; yıllardır aynı boyda.
Bir de "Kapım her zaman açık" diyen yöneticiler var. Kapı açık ama zam konusu içeri alınmıyor. Dert anlatınca "Hepimizin sorunları var" diyorlar.
Evet, benim kiram arttı, sizin yazlıktaki havuzun motoru bozuldu.
Ailece zor bir dönemden geçiyoruz. İşten ayrılmak istediğinde duygusal baskı başlıyor: "Seni yetiştirdik, sana emek verdik." İnsan istifa dilekçesi verdiğini sanıyor, meğer evden kaçmış.
Başka şirketten teklif aldığını söylersen "Bizi paraya mı değişiyorsun?" diyorlar. Yok, yeni ailem harçlığı biraz daha düzenli veriyor. Ama şirket seni çıkarırken aile toplantısı yapılmıyor. "Bu kararı almak bizim için de çok zor" deniyor, kartın iptal ediliyor. Sabah aynı sofranın çocuklarıyız, öğleden sonra güvenlik seni tanımıyor.
Akrabalık bağı turnikeye kadar sürüyormuş. İş yerinde iyi insanlar, güzel dostluklar elbette oluyor. Yıllarca yan yana çalıştığın kişi bazen gerçekten kardeşin gibi oluyor. Ama bunu mesaiye kalman için her hafta hatırlatıyorsa kardeşlikte bir sorun var.
Ben iş yerinde huzur, saygı ve emeğimin karşılığını istiyorum. Aile konusunda zaten yeterince tecrübeliyim. Bayramda "Ne kadar kazanıyorsun?" diye soran akrabam var; bir de hafta içi kazandığımın fazla olduğunu anlatan akrabaya ihtiyacım yok.
BUNU BİLİYOR MUYDUN?
Almanya'dan 23 yaşındaki Tom Kopke, Şubat ayında Güney Afrika'da 4.000 metre yükseklikten serbest düşüş sırasında 23.333 saniyede Rubik küpünü çözerek dünya rekoru kırdı. İlginç olan şu: Bu onun ilk kez paraşütle atlayışıydı. Yerde küpü 9 saniyede çözebilen Kopke, havada rüzgar direnci nedeniyle sırt üstü pozisyonda çözmek zorunda kaldı, çünkü normal pozisyonda rüzgar çok güçlüydü ve verimli çözmek imkansızdı.
GÜLÜYORUM
@ddmatmc Millet en boş anılarını bile ne güzel anlatıyor. Ben dünyayı turlasam 'Bir dolanıp geldik öyle' diye anlatıp bakkala gitmiş izlenimi veririm...
TESPİTLİ YORUM
@selimojii Babaannem, "Allah gönlüne göre birini versin" diye dua etmeye başladı. Annem diyor ki: "Öyle dua etme, onun gönlü bir tuhaf."
