Fenerbahçe'nin özellikle ilk yarıda Galatasaray karşısındaki esaret fotoğrafını hiçbir derbide görmedim. Bu maçın ardından Fenerbahçe adına söylenecek tek söz var. "Korkaklar kazanamaz." Herkes birbirinin ruhsuzluk kopyasıyken gördük ki sahada yenilgiye modellik eden soluk gölgelerden asla savaşçı çıkmaz! Ama Fenerbahçe'nin kaç yıllık teknik adam yasası; can çıkar huy çıkmaz! Takımla oynayan bir adam takımına nasıl futbol oynatabilir? Onun cevabını İsmail Kartal'a kurban olanlar versin.
"Ben buraya zaten yenilmeye geldim" diyen Fenerbahçe'ye karşılık, takım oyunu ve yardımlaşma duygusu öne çıkan, daha ilk dakikalarda rakibini sahadan silen Galatasaray'ı tebrik etmek lazım. Bu galibiyet doğruların sahaya yansıtılmasının ödülüdür.
Bir adam deyip geçmeyin, futbol takım oyunudur ama tek kişi çok kişidir. Yaparken de bozarken de. Osimhen'in takıma neler kattığını görüyoruz da Skriniar'ın çürümüş halini hala fark etmeyenler var. Fener savunmasında virüs bu adam. Hem hantal hem pozisyon alamıyor hem de içinde zerre kadar sportmenlik yok. Uzatma dakikalarında yarattığı sahte faule düdük çalan hakemi de gördükten sonra; "herhalde" diyorum, "hakemlerin duvarında bu adamın posteri asılı." Sevimsiz hayalet olarak.
Görüyoruz ki cenaze arabasıyla düğün alayının buluştuğu yeşil bir saha, çocuklarımızın ekmeğine kan doğrayan mezbahadır futbol. Maçın sonunda rakibine bitirimlik taslayanlara "madem maç bittikten sonra rakibine saldıracak enerjin vardı, onu niye sahada kullanmadın?" diye sormaktan kaçınmayacağız. Bizim ömrümüz birilerini zarafete ve asalete davet etmekle nihayet bulacaktır. Futbol sadece futbol değilse, futbolun içinde insani duygular da mevcutsa, küçük adamlara büyük harflerle seslenmekten biz hiç vazgeçmeyeceğiz.
