O bodur şubat, daha gelmeden meydan okuyordu hepimize. Islık çalıyordu rüzgar.
Seçimlerde dağıtılan kömürlerden eser yoktu. Duvarlar duyuyordu, yoksul evlerdeki çocuk ağlamalarını.
Garip analar, sobalarına kırık dal parçaları topluyordu.
Şimdi kar zamanıydı, yüreklerin kor zamanı.
Değerler talan ediliyordu da, hiç kimsesi kalmamıştı memleketimizin.
Televizyonlarda yemek saatinde, şöhrete kaynıyordu kazanlar.
Çocuklarımıza kıyılıyordu da, uyuşturucu batağında sabahlıyordu gençlerimiz.
Mankenlerden kalanı topluyordu genç kızlarımız.
Şimdi kar zamanıydı, elimizin dar zamanı.
Bizleri yoksul bırakanların, kendilerini umut gibi göstermelerinin her zamanıydı.
Yaşamak dileniyordu çocuklar.
Babaların yürekleri bileniyordu.
Kefen bezi giyiyordu işçiler.
Yalanlar ülkesinde en doğru gerçekti sefalet. Kimsenin kimseye uzatacak eli kalmamıştı. Gönül kırıntılarını topluyordu emekli öğretmenler.
Şimdi kar zamanıydı, yol kesenlerin itibar zamanı.
Hala bir yanı ihtilal kokuyordu ülkenin.
Her taraf senaryo kaynıyordu, suyu kaynıyordu huzurumuzun.
Demokrasi kıldan inceydi, ha koptu ha kopacak.
Sanki ganimeti topluyordu birileri.
Şimdi kar zamanıydı, korkakların firar zamanı.
İnsanlar başından savıyordu sorumluluğu.
Böylesine suskunluk, toplumsal ahlaksızlıktı ama herkes susuyordu.
Yakındı kopacak fırtına!
Yazık ki, kimse toplayamayacaktı bizleri.
