Bir ayağa kaldırabilsek güven duygumuzu.
Aynı toprakların üzerinde hayatı ortaklaşa paylaşmamız gerektiğinin farkına varabilsek.
Ve yüreklerimizi saygının hizmetine bir sokabilsek.
Neler yaparız neler.
Sorunları şiddetle ve cinayetle çözmekten kurtulabilsek.
Öldürmek değil yaşatmak mecburiyetinde hissedebilsek kendimizi.
Hayatın bütün tercümelerini aşk diline çevirebilsek. "Biz erkek adamız" kompleksinden kurtulup, "bizler çağdaş insanlarız" gerçeğine varabilsek.
Annelerimizin bizlere emanet ettiklerini, bizler de çocuklarımıza verebilsek.
Neler yaparız neler.
Sokaklarımız daralsa da hayallerimizi geniş tutsak.
Bu kadar değerli saymasak parayı.
Kimseyi ömrümüze "yok" yazmasak.
Kimsenin saçına sakalına, eteğine, başının örtüsüne karışmasak.
Her insanın istediği gibi düşünme hakkına sahip olduğunun bilincine varabilsek.
Küçük dağları biz yaratmasak.
Hoşgörü denen gerçeği kulu olabilsek.
Neler yaparız neler.
Gözlerimizle bile olsa kimseyi taciz etmesek.
Bir çiçek nasıl tutulursa en narin yerinden, çocukları da öyle tutabilsek ellerinden.
Onlara hayat giydirsek, kara bahtlarına inat.
Bir tabak fazla koysak sofralarımıza, olur da bir Tanrı misafiri gelir diye.
Hayatın ekmek kadar şerefe de ihtiyacı olduğunu unutmasak.
Hiç ölmeyecek gibi yaşasak.
Ama bedenimizde saklı duran ölümün de farkına varabilsek.
Bu ülkeye sevgiyi saygıyı yeniden getirebilsek. Neler yaparız neler.
En azından iki yakamız bir araya gelir.