Bunun adı; ölmek için yaşamak!
Ya da ölümüne işçilik.
Bu ülke insanlarına hiçbir zaman gereken değeri vermemiştir.
Hele işçilerine.
Sistem politikacıları korumuştur, arkasındaki güçleri.
Eli silah tutanı, güçlünün saflarını tutanı.
O yüzden, zalim kurşunları da, yeraltındaki patlamaları da, hep aynı adrese götürür ölüm.
Zonguldak'taki madende mahsur kalan işçiler için mucize bekleniyor.
O işçiler ki, seyir defterindeki kuş sürüleri.
Hayat defterinde zaten unutulmuşlar.
Ancak böyle günlerde varlıklarından haberdar olunuyor.
Renkli sayfalarda bile, siyah beyaz görüntüleriyle...
Minicik çocukların, "Babalarımızı öldürtmeyeceğiz" çığlıkları yankılanıyor.
Bir kız çocuğu, "Babamın elbiselerini koklayalım anne" diyor.
Onları yerin altında yakalayan kader, çaresizliğin infazı mıdır Yoksa onların yaşama şartlarını oluşturmayan sistemin gururu mu?
Bunu en iyi onların yakınları biliyor.
Kurtulmaları mucize.
Öyle diyorlar.
Onların yaşaması da mucize zaten.
Çünkü birileri, onların kaderine kalem kırıyorlar.
Sonra da sanki yas tutarmış gibi.
Yalandan yere, hayıflanıp duruyorlar.
