Sarı lacivertliler aslında üst düzey mücadele gösterdi.
Maçın son yarım saatini 4 forvetle oynadı ama bazen talih bir takımın yanında olmalı.
Dün gece rakip kale önünde talihsizliğin en belirgin resmi Sow'du.
***
Oysa sezonun en tempolu Fenerbahçe'si vardı sahada.
Mutlak galibiyete kilitli ama rakibi hırpalarken hırpalanmaktan kaçınan.
Trabzonspor savunma ağırlıklı görünürken, kontra çıkışlarla gole yakınlığını da inkar etmeyen bir havadaydı.
Ava giderken avlanma dürtüsünden çekinen.
Sanırım Trabzon'un istediği tek puandı ve amacına ulaştı.
Yoksa 4 forvetli Fenerbahçe'nin üzerine gitmek yerine, 3 forvetini birden değiştiren bir teknik adamın amacı bellidir.
***
Fenerbahçe'nin neden kazanamadığını sorgularken, sağ kanada da dikkat çekelim.
Kuyt orada oynamasa, ikinci santrfor pozisyonuna çekilse, dönen toplardaki ustalığı sonucu değiştirir miydi?
Denemek gerekirdi.
Caner, duran topların dışında garip bir agresiflik içinde olmasa, geçen haftalardaki sihirli Caner'in devamını getirse, kesinlikle sonuca etkisi olabilirdi.
Denemeye gerek bile yok.
***
Sonuç olarak.
Trabzonspor kalecisi Onur'a sonucu etkileme yanını inkar etmeden hakkını verelim.
Kazanmanın anlamının büyük olduğu gecede, kaçan pozisyonlar dilekleri yerine getirmeye yetmiyorsa da, mücadele övgüyü hak ediyorsa, Fenerbahçe'nin hakkını da verelim. Amaahadaki hakemi de işaret etmeliyim.
Futbolcuların pandomim yapmasına izin veren hakemlik kadar, zavallı hakemlik yoktur.
Maç sonu ortalığın karışmasında da, böyle hakemliğin günahı çoktur.
