Maden işçileri

BAKMAYIN yüzlerindeki kömür izlerine, onlar ki ülkelerinin yüzünü yıkıyorlardı her sabah alın teriyle.
Onlar ihtiyaç halinde fark ettiklerimizdi, ölüm haberleri gelene kadar hükmü olmayan maden işçileri.
Yaşarken de ölürken de yüzlerinde haysiyetin kömür karası.
Dünyanın en riskli mesleğinde onlarınki bile bile ölümü beklemekti.
Alışkanlık işte ekmek parası.

***

Şimdi ölenler sayılır birer ikişer!
Korlar düşer yüreklere.
En son hangi cümle kalmıştır hatırda, en son hangi bakış!
Anaların eşlerin çocukların çığlıkları ülkenin her yanından duyulur.
Maden işçilerinin karakalem resimleri vardır evlerinin duvarlarında, "toprak ve can konulu" şarkıları.
Ölüm uykusuna uyanmaları işverenlerce alışkanlık sayılır.

***

Bilgelik vardır kanlarında.
Yerin altında da üstünde çalışırlar ama ayın sonunu nasıl getireceklerini kara kara düşünürler.
Tahta atlarını kara bahtına süren çocukları vardır, eteğinde tarhana kurutan eşleri.
Anaları babaları kardeşleri.

***

Pandemi döneminde milyon dolarlık futbolcuları gözü gibi sakınan düzene inat yazmıştım.
"Hayatın her anında maden ocaklarında çalışmak, virüs ortamında futbol oynamaktan daha az tehlikeli değildir ve o maden işçilerinin ne yarını vardır ne yarından sonrası." Hafta sonunda futbol maçları öncesinde gösterilen saygı duruşuna saygılarımızı sunuyoruz ama ekranlardaki vur patlasın çal oynasın sisteme de karşı duruyoruz.
Ne olur yani onlara saygıdan birkaç gün dönmeseydi bu eğlence çarkı!

***

Yüzlerindeki kömür, bileklerindeki elmas nazarlıksa, çalıştıkları yerlerin mezarlık olması gerekmiyordu.
O yüzden önce adaleti şereflendirelim.
Ölümde bile safları sıklaştıran bu güzel insanları da unutturmayalım.
Her birinin adını çocuk parklarına verelim, "kahraman" denecekse onlara densin.
Eskiden gazeteler böyle günlerde ülke çapında bağış kampanyaları düzenlerdi.
Onların hepimizden alacağı vardır, bizlerin de katılacağı bir kampanyayla borcumuz ödensin.

***

Ah güzel insanlar! Bir avuç kömür için ömür veren insanlar.
Onların bu ülke için verdiği emekleri karşılıksız bırakmayalım.
Kalanlara da gözümüz gibi bakalım.

Nerde telli duvaklı
Evvel zaman aşkları
Nerde o allı güllü
Sevdanın şarkıları

Yanaklara mendil olan
Omuzlara ne oldu
Samanlıkta seyran olan
Gönüllere ne oldu

Şimdi siyah beyaz
Filmler gibi
Güzelim sevdalar
Zamansız bitti
Özlemler hayaller
Veda makamı
Şarkıların canı
Cennete gitti

MUTLULUK TAKVİMİ
Ne yaparsan kalbinle yap.
Gerçek bir arkadaş ol.
Hayallerinin peşinden koş.
Emeğin hakkını ver.

Hiçbir kuş teknolojiye uçmaz nostaljiyi bırakıp da.

VESAİRE!
Adına "şipşakçı" denilen sokak fotoğrafçılarını özlüyor insan, yürürken bile elindeki cep telefonuyla "cilveleşen" teknolojiye inat.
Eski zamanların ölümsüz aşklarını özlüyor insan, şimdi aşkını bir gecede Louis Vuitton çantaya satanlara inat.
Daha ucuza satanlar da var.
İhtiyacımız olan güzellikleri özlemeyi bıraktığımız içindir ki, kendi dilini yaratan teknolojiye mahkum olduk.
İpliğini pazara çıkaranları izliyoruz şu sıralar ve hiç rahatsız olmuyoruz.