LİGİN son haftalarına girilirken gecikmiş zamanlara mahsuben "tez günde görüşelim" mesajını beklemesi; Fenerbahçe'nin kazanmasından ziyade Galatasaray'ın kaybetmesine yönelik bir düş eylemiydi.
"Ben nerede yanlış yaptım?" duygusunun hiçbir şekilde itibar görmediği haftalar, aylar Fenerbahçe'de bugünleri doğurdu. Oysa kişisel nedenler aramak yerine formaların içine yürekli bedenleri layık görmekle çok şey farklı olurdu.
Yine de çıkmadık candan umut kesilmez gerçeğine mahsuben önümüzdeki derbiyi beklemekle yükümlüyüz.
***
Karagümrük karşısındaki Galatasaray'ı özellikle ilk yarıda izlerken, garantili şampiyonluk mesajlarından matematik kaosa sürüklenen bir manzara oluştu.
Her takım kötü oynarken kazanma gücüne sahip değilse buna "kazanma sanatı" diyebiliriz. O yüzden yoldan çıktığı zannedilen zamanlarda birilerinin sihirli lambadan çıktığını görebiliriz.
Mertens ve Barış Alper Yılmaz gibi.
***
Genç yabancıların ıskartaya ayrıldığı bir düzende Mertens'in yaşını inkar eden enerjisinin meslek onuruyla da ilgisi var forma aşkıyla da. Maçın hiçbir anında pozisyonlarla bağlarını kesmeyen bir adamın, galibiyet biletinin kesilmesinde Barış Alper Yılmaz'la birlikte imzası var.
Barış Alper Yılmaz'ın sezonun en değerli oyuncularından biri olduğunu söylersek, bu delikanlının hakkını vermiş oluruz. Böyle bir delikanlıyı herkes başının üzerinde taşır, böyle delikanlılar da takımlarını her biçimde sırtında taşır.
***
Ligin üst katına yoğunlaşmışken küme düşme hattını da iyi irdelemek gerekiyor. Kara paranın kirli kokusu her şeyi bastırıyor diye şüpheli şahısların posterlerini duvarlara astırmaktan vazgeçmeyelim.
Tolunay Kafkas ve Karagümrük takımının verdiği mücadele kümede kalmayı hak ediyorsa, gerçek mücadeleyi ihlal edenlerin suç delillerini görmezlikten gelmeyelim.
Bir pozisyon için ortalığı ayağa kaldıranlar, konu para olduğunda oturdukları yerden varsın kalkmasın!
