Siyah önlüklü çocukluğumuzun, şimdiki düzenin yanında ne kadar aydınlık olduğunu anlamak zor değil.
Üzerine yükler bindirilen.
Özgür giysileriyle, yoksul ve zenginin daha kolay ayrıştığı belgelenen çocuklara baktım.
Bu düzen, büyüdükçe dertleri büyüyecek olan çocukların çocukça yaşamasına izin verecek mi diye düşündüm de.
Kuşkularımı gideremedim.
Aileleri düşündüm.
Eğitimin devletin asli görevi olduğu bir ülkede, özel okullarda çocuk okutmanın nasıl bir yük olduğunu biliyorum.
Dünyanın hiçbir ülkesinde böylesine paralı bir eğitim sistemi olmadığını söylesem ne yazar.
Devletin okulları eğitim konusunda özel okulların yanında devede kulak kalırken.
Veliler özel okullara mecbur bırakılırken.
Yıllar sürecek bir borçluluk sisteminin, ailelerin canına nasıl okuyacağını tahmin etmekte zorlanmadım.
O çocuklar büyüyecek de, hiçbir skandala bulaşmayan sınavlarda yüzlerinin akıyla hayata atılacaklar.
Ayrıştırılmış bir toplumda kendilerine yer arayacaklar.
Haksızlığın karekökünü hesaplayacaklar genç yaşlarında.
İsyankar olmayacaklar öyle mi?
Bir korku kabuğuyla kuşatılmış çocuklarımız bu ülkenin sahipsiz hazineleri.
Haznelerini neyle dolduracaklar acaba?
Teneffüslerde çığlıkları, öğretmenlerinin seslerini bastıracak mı?
Çocuk yaşlarında baskıyla ve kurallarla çökertilecekler mi yoksa?
Sevgiyi, saygıyı sonsuza kadar birlikte üretecekler mi?
Yoksa hepsi ayrı yönlere mi gidecek?
Kayan yıldızlar gibi.
