Bakmayın görkemli sözcüklere, yalandan ekonomik büyümelere.
Biz zavallı bir üçüncü dünya ülkesiyiz.
Gerçek bir adaletimiz bile yok.
Bağımsız bir medyamız bile.
Yasalarımız kişiye özel.
Namusu şerefi üzerine yemin edip, o namustan şereften zırnığını bile bizlere koklatmayan politikacılar düzeninde, içler acısı bir demokrasiyle geçinip gidiyoruz.
Bir belgemiz var şimdi.
Aslını kaybettik fotokopisi var.
Aslı yoksa fotokopisi nasıl çıktı.
Aslı yoksa, fotokopi üzerinden neden ihtilal siyaseti yapıldı?
Sorular cevapsız!
Güven duygusunun yerde olduğu bir ülkede, yıpratma duygusu tüm heybetiyle ayakta.
Çünkü adalete politika karıştı.
Ortalık sahte demokrasi neferiyle dolu.
Onlar da karbon kopya.
Herkes bir "taraf!"
Ama herkesin taraf olduğu tek şey para!
Askerin de sivilin de, yasalar önünde eşit olabileceği bir dünya özlemiyle yanıp kül olduk.
Yanarız yanarız, gerçek bir demokrasiye sahip olamadığımıza yanarız!
Güçler dengesinin, el değiştirdiği bir ülkeyiz biz.
Hala bir yanı ihtilal özleminde, öte yanı kirli politikacıların pençesinde.
12 Eylül darbecilerinin yargılanması hepimizin özlemidir.
Ama 12 Eylül'den sonraki politikacıları, belediye başkanlarını da yargı süzgecinden geçirmek, bu özlemin kardeşidir.
12 Eylül anaysa, bugünkü düzen de onların evlatlarıdır.
Generallerin yargılanıp, milletvekillerinin dokunulmaz olduğu bir ülkede, kimse bana demokrasiden söz etmesin.
Görmenin kutsallığını anlayabilmek için.
Görmemenin ne olduğunu bilmek gerek.
Demokrasinin kutsallığını anlayabilmek için de.
Demokrasiyi tümüyle kaybetmemiz mi gerek acaba?
