Dünyadaki mal varlığının sadece yüzde 3'ü kadınlara aittir. Ne utançtır ki dünyadaki işlerin yüzde 60'ı kadınlar tarafından görülür. Ve ne acıdır ki bu dünyada emekçi ve onurlu kadınlar hala hor görülür.
Onlar çocuklarının bıçak darbesiyle ölüm haberini aldığı zaman katıla katıla ağlayan kadınlarımız. İçlerindeki derin sızılara rağmen ah etmeyen, alın terinden gayrısına tamah etmeyen kadınlarımız. Ev ekonomisinde boş tabaklarına umutlarını dolduran, haksızlıklara erkeklerden daha çok hesap soran kadınlar. Erkeklere bulaşan pisliklere bulaşmayan, hala değerlerin ayakta kalmasının sebebi olan kadınlarımız. Alçakların alçaltamadığı omuzlarda dağ gibi yükselen kadınlarımız.
Zarafet ve saygının hükmünü yitirdiği bir ülkede yoldan çıkmayan kadınlarımız. İsimleri minarelerden uçup giderken tarihe yazılan, şerefsizliğe karşı sur, erkeklerden cesur kadınlarımız. Töre cinayetleri yetmezmiş gibi, şimdi de erkeklerin icat ettiği yeni katliamlara direnen kadınlarımız. Ne acıdır ki kaderleri bile vicdansız erkeklerin iki dudağının arasında olan kadınlarımız.
Bu topraklarda kadın olmanın çilesini çeken, kurumuş topraklara bile çiçek eken kadınlarımız. Engelli çocuğuna gerektiğinde omuz, gerektiğinde tekerlekli sandalye olan kadınlarımız. İnsanlık dışı ücretlerle insanüstü çalışan kadınlarımız. Pazar sonlarında ucuz sebze ve meyve toplayan, hayatın en zayıf yerinden dal gibi kırılan kadınlarımız.
Vicdanını kaybeden toplumların ilacı olan kadınlarımız. Düşmanlarını güldürmemek için içine ağlayan kadınlarımız. Hayat boyunca yokuş çıkan ama mesele çocukları olduğu zaman dünyayı yakan kadınlarımız. Saçından ayak bileğine kadar namus kokan, gözlerini kamaştıran ihanetlere göz ucuyla bakmayan kadınlarımız. Üniversiteyi bitirdiği halde işsiz gezerken, sosyal medyadaki bir pespaye kadar değeri olmayan, saçından ayak tırnağına kadar iffet kokan kadınlarımız.
Her yıl yeniden programlanan ve senede bir gün "farkına varılan" emekçi, onurlu kadınlarımız. Bütün dillerde gününüz kutlu olsun.
