Sendika ağalarının, işçilerin sırtına basarak yaşama şekli de, 1980 sonrasında hayat buldu.
Geçen hafta yurtdışında toplantıya katılan ülkemizdeki sendikacıların, işçi haklarının değil, kendi haklarının yanında durduğunu gördük.
Başbakan'a meydan okuyan sendika ağalarının, sabahki duruşuyla, akşamki duruşu arasındaki "yelkenleri suya düşmüş" duruşu da, birkaç gün önce gördük.
Daha göreceğimiz çok şey var.
12 Eylül öncesinde Birinci Sigarası vardı.
Sigaranın kapağında, iki insanın bilekleriyle tokalaşmasını gösteren bir resim vardı.
İşçilerin sigarasıydı Birinci.
Filtresizdi, ucuzdu ama görkemli bir duruşu vardı.
Sesleri gür çıkardı işçilerin.
Şimdi filtreli sigara içiyor işçiler.
Onlardan duyulan boğuk bir hıçkırık.
Aldatmayı da seviyorlar, kendilerini aldatanları da.
Lüks otomobillerle sendika birbirini tamamlıyorsa.
Orada işçinin adı da yoktur, hakkı da.
Birbirlerini gammazlayan, iki kişiyle bile bir kişi olamayan işçiler, sendika ağalarını beslemekten başka görevleri olduklarını bilmeliydi.
Onlar tercihlerini böyle yaptılar.
Kurtlar Vadisi'ni izleyerek mutlu oldular.
Gönül verdikleri takımlar için, rakiplerine söverek tatmin oldular.
İşçilerin bıraktıkları, sonradan işçileri bıraktı.
Ne çok şey yapabilirlerdi aslında.
Kendilerindeki gücü fark ettiklerinde.
Ama bilmeleri gereken bir gerçek var.
Onlar bu davayı kaybettiler.
Meydanları terk ettiklerinde.
