İşlerine geldiği zaman ortaya çıkarlar.
Gecelere yalan söyler gölgeler.
Sadece güneş ve ışıkla beslenirler, sıkıya gelince toz olurlar.
Tıpkı yalan dostlar gibi.
Tıpkı "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" diyenler gibi.
Yaşamı kendi çıkarları üzerine kuranlar, yarın başkalarına ihtiyaç duyacaklarını unutuyorlar.
İnsanların sırtına kahpe kurşunlar atılırken.
Çocuklar can pazarında satılırken.
Susmak olur mu? İnsanlar susuyorlar.
Kötülerin egemenliğine karşı koyarken, varolma savaşı veriyoruz.
Oysa gölge adamlar bu dünyada yaşamıyor gibiler.
Tavuğunu kümesine kilitliyor, hayallerini koynuna alıyor ve perdeleri kapatıyor.
Usulcacık film izliyor televizyonda.
Komşusunun canhıraş feryadına, "evde yokuz" mesajları gönderiyor.
Bugün komşusunun başına gelenin, yarın kendi başına geleceğini akıl edemiyor.
Korkaklar ülkesinde yaşayanların hükmünü sürdürüyor.
Dün gece yolda yürürken, bütün bunlar takıldı aklıma.
Sokak lambasından bütün yüreklere aynı umut ışığı girmiyordu.
Bazıları ardına kadar açmıştı kapılarını.
Sevgiye, haksızlığa karşı direnişe, umutlara. Çığlıklarını duyuyordum yürekli insanların. "Kahrolsun bu pis düzene alkış tutanlar" diye haykırıyordu.
Yürekli evlerde harcanan insanların hüznü vardı, ama cesaret ekmeğiyle, sonsuzluk suyunun ziyafeti de vardı.
Kimi evlerde yüreklerin perdeleri kapanmıştı yine.
Pısırıklar, "olan bitenden bana ne" diyecek kadar, sessizliğe gömülmüştü, her zamanki gibi.
Üç kuruşluk çıkarları olduğu zaman, ruhlarını satmaktan geri kalmıyorlardı.
Komşularından bir damla suyu esirgeyecek kadar pinti, kendi yaşamlarını başka insanların ölümü üzerine kuracak kadar kalleştiler.
Karanlıklarda toz olurlardı ortadan.
Güneşimizi bizimle bölüşmekten gocunmayacak kadar da yüzsüzdüler!
Dün gece yürürken, gölge adamlara takıldı aklım.
Gölgem de peşimden geliyordu arsızca.
Bizim sokağın başında lambalar oldum olası yanmazdı.
Birden durdum. Nasılsa sokağın başında, beni terk edecekti.
Gölgemi alnından
***
Bu yaz çok sıcak geçecekmiş. Şehirlere kir yağarken, kaldıysa yaz!
***
Yuh olsun
Diyarbakır'da kaçırılan çocukların dağa gönüllü çıktığını söyleyenlere, anneleri cevap veriyor. "Onlar daha çocuk." Her meseleye siyasi etiket yapıştırmayı eylem edinenler, çocukları kurtarmak yerine, onları suçlamayı adamlık sayıyorlarsa. Adamlığın adını değiştirsinler.
***
Vedası içinde saklı
Bir masaldı son gelişin
Ben hayata diklenirken
Sende bir zaman telaşı
Ruhun beni azat eden
Bir isyan çiçeğiydi
Kaydım silinmişti aşktan
Ben eski bir çakıl taşı
Çocuk ömründen resimler
Hayalleri süslerken
Galiba kaçak dövüştün
Aşkın dar vakitlerinde
Şapkadan tavşan çıkaran
Sihirbaz gibi seviştin
Son veda niyetine
Bıraktın gözlerini
Özlediğin geleceğe
Sen gelmeden gitmiştin
Hakkı YALÇIN
