İnsanlığı terk kararı alanlar, annelerin yanında durmaktan kaçınıyorlar.
Bütün ülkenin ayağa kalkması gerekirdi de, dağları besleyerek yücelenler (!) ülkesinde küçücük çocukların hayatına el uzatmayanlara da yuh olsun.
Kanlı siyasetin getirisiyle beslenenlere de!
Kavganın haklı olanı halk için olmalıydı, özellikle de çocuklar için.
Herkes kendi davasının kasasını düşünüyor.
Gösterişli meydanlarda cirit atan eski solcular da hayatın bencillik yasasını!
Bir zamanların büyük solcusu Ertuğrul Kürkçü, kaçırılan çocuklar için bakın ne diyor. "Biz arayıp bulma kurumu değiliz!"
Sorumsuzluk solculuğun lütfu olmuş beyimize!
Böyle konuşmak da sistemin raconu!
Bu ülke çocuklar için yaşamayı hiçbir zaman göze almadı.
Büyükleri korumak varken çocukların sırası mı?
Bazen çocukların mektupları gelir bana. "Bizleri kötülüklerden korumayanlar, kendilerini nasıl koruyorlar?"
"Küçücük yaşımda kendime bir mezar arıyorum.
İçimdeki boşluğu ancak orası doldurur."
"Artık depremden bile korkmuyorum.
Büyüklerden korktuğum kadar."
Son mektup daha dramatik. "Ben çocuk olarak ölüp cennete gitmek istiyorum.
Büyüyüp cehenneme gitmek yerine."
Çocukları severken nüfus cüzdanlarına bakmadık.
Masumiyetlerine baktık.
Çünkü biliyoruz ki, bir ülke büyüklerdeki bencilliğin ve nefretin diyetini çocuklarını kaybederek öder.
Bazen düşünüyorum da.
Çocuklara bağışıklık kazandırıyor bizdeki sistem.
Yeniden başlayabilmek için küçük yaşta kaybetmek gerekiyor belki.
Dalı kırılmayanların masalı olmaz biçimi!
Oysa hiçbir çocuk çocukluğundaki izleri unutmaz.
O yüzden...
İçindeki çocuğu öldürmüş olan büyüklere iyi bakın.
Mutlaka çocukluğunda işlemiştir o cinayeti!
***
İstanbul yağmura bile dayanamıyor. Depreme nasıl dayanacak!
***
Saygı olmazsa...
Bir öğretmen, öğrencisinin yumruğuyla komaya girdikten 16 gün sonra öldü. Bir yanda hayatına öğrencisinin yumruğuyla veda eden bir öğretmen. Öte yanda, 17 yaşında hapse giren bir genç. Sebep ne olursa olsun, öğretmenine saygı göstermeyen bir düzeni sistem üretti. Öğrencilere, öğretmenine ceket iliklemeyi öğretmeyen yeni dünyanın simsarları!
***
İzlerini silmek için
Daha kaç yılım var
Bilmiyorum
Yüreğim gül kırığı ah
Bir mucize bekliyorum
Suyu bile sen diye içtim
Nelerden vazgeçtim
Bir bilsen
Seninle hep kolkola çıktım
Bu yanmış yıkılmış
Gecelerden
Yol alıyor gemilerim
Dalıyorum azgın sulara
Daha çok var unutmama
Daha çok var kıyılara
Hakkı YALÇIN
