Fenerbahçe usta işi oynadı kazandı. Maç sonu cümleler limitli. "Trabzonspor bitmiş abi!"
***
Fenerbahçe'nin bir yanı yıkılsan devrilecek gibi duruyor da.
Öte yanı önüne geleni devirecekmiş gibi.
Trabzon maçını, gücüne gecikmiş bir takımın dönüşü olarak saymak da var. "İstendiğinde çok oluyorsunuz da, bunu neden her zaman istemiyorsunuz çocuklar?" diye sormak da.
***
Şampiyonluğun en güçlü adayı Galatasaray'ın, Akhisar karşısında futbolu değil, Drogba konuşuldu.
Ortada futbol yoktu çünkü.
Drogba'yı içeriden iltifatlar kuşattı. (Dışarıdan telef olma ihtimali.) Zaman içinde, bu sözlerimin parantezi kendiliğinden açılacaktır.
***
Beşiktaş'ta klasik film.
Son dakikaya kadar beyaz aşk, son dakikalarda siyah ölüm!
Sezon başından beri bu hastalığa çare bulamayan Samet Aybaba'nın yanlışları doğrularıyla çarpışıyor.
Son dakika saldırılarının bedelini ödemek, taraftarın canını sıkıyor artık. Bunlar hata olmaktan çıktı, alışkanlığa dönüştü çünkü.
***
Haftanın en çirkin görüntüleri Galatasaraylı Riera'ya ait. Rakibinin üzerine basan zulmün temsilcisine.
Hangi insanlık buna izin verir, hangi yöneticilik böyle çirkinliğe suskun kalır?
Hakemlik böyle zamanlarda ayağa kalkmıyorsa, kıyametin galasını mı bekliyor?
Aynı şekilde Yunus Yıldırım, Ordu-Büyükşehir maçında Büyükşehir'in 2 puanını çaldı.
Net penaltı ve kırmızı kart. "Adalet sizin neyiniz olur?" diye sorsak ne olur ki. Cevapsız sorular mezarlığında, canlı ölülerin ve pozisyon cesetlerinin hükmü olmadığı içindir ki.
Böyle hakemler için birkaç saatlik saygısızlık duruşu talep etsek de, ilgi görmez.
O yüzden aradığımız adalete
burada ulaşılamaz.
