FRANSA karşısında özüne dö karşısında tek farklı yenilgiyi gurur sayıp, "kalpten oynadığı" varsayılan milli takım gerçeğine alkış mı tutacağız? "Madem kalpten oynamayı biliyorsunuz da önceki maçlarda halay mı çektiniz?" diye sormak yok mu?
Yok! Bilinen tek şey; biz bu kadarız! Bizim futbol kalitemiz üst düzey futbola müsait değil.
Bu grupta sıfır çekmekle, Sırbistan'ın Yunanistan'dan yiyeceği 4 golü bekleyip Play-off umuduna tutunmak bir takımın hedefi olduysa, bazı futbolcular da hedef olmalı. Çünkü milli takıma seçilen adamlar içinde bırakın o formayı giymeyi, aday olarak bile orada olmaması gerekenler var. Yıllardır kılını kıpırdatmayan fiyakalı beyler de caba! Birçok takımdaki yetenekli gencin o formayı hak ettiği gerçeğini niye inkar ediyoruz acaba?
Asıl mesele insan kalitesine yapılmayan yatırım. Zarafetin, adaletin ve merhametin hükmü kalmadı. Bugün yalama olmuş bir ideolojidir sportmenlik. Yeni strateji malı götürmek. Maaşlı trol olmak. Kimse kendini temize çekemez ama kimse de onların ağız kokusunu çekemez.
Ekranlardaki, sosyal medyadaki yorumcu reyonları değişmeli, biraz naif olmak kimseye bir şey kaybettirmez. Yeter artık sözler değişmeli!Aynaya bakacak yüzleri olmayanların kötülükten ne kadar uzaklaşmak bahanesi varsa, gerçekte kötülüğe o kadar yakınlaşmak tutkusu vardır.
Öyle ya cephane nöbetçileri bile gecede iki parola değiştiriyor.Eski yanlışların izinden yürümeyi reddeden bir tavır içinde olmayı beklemek ve umut etmek zorundayız. Yeter artık yüzler değişmeli.
Ama sizler değişmedikten sonra ne söylesek faydasız.