Ya gurbet yorgunudur, ya sefalet.
Bazen çiseleyen yağmur gibi sahipsiz ve durgun. Bazen elini ayağını tepkilerden çekmiş, fırtına öncesi gibi sessiz.
Yüreğinde keskin kayalar, öfkesini mayalar. Kendi eliyle sarar yarasını.
O benim halkım.
Yüz kızartıcı suçların bile alkışlandığı bir memlekette yaşar. Dürüstlüğü başına kakılır.
Epey zaman olmuştur, felekten gün çalması. Kimsenin parasını çalmaz.
Sofraları yoksuldur ama yerde bulduğu 7 bin 620 liranın üzerine taş koyup, sahibini bekler.
O benim halkım.
Gökyüzünün renginin mavi olduğunu bilir de, kara bulutlara yaslar başını.
Arkadaşını yolda bırakmaz.
Kendine bir düşünce duvarı örer, yürürken bile.
Kimseye iftira atmaz, en fazla boş cola kutusuna tekme atar.
El emeği göz nurudur hayatı.
O benim halkım.
Çocukların sınavlarına kadar sokulmuştur ihanet. Bütün saatlerin kalleşliğe kurulduğu bir ülkede, işin içinden çıkamaz.
Dişini sıkar. Dili mahkumdur da, susmanın narası vardır gözlerinde.
Dikenlerin içinden gül desteler.
Türküler besteler kardeşliğe, dostluğa.
Hayatın beline sımsıkı sarılır.
Yüreği sevgi dolu bir ülkedir.
O benim halkım.
Bakmayın sustuğuna.
En iyi onlar bilir gemileri yakmayı.
En iyi onlar bilir, hakkını yiyenleri ayaklarının altına alıp, surlara çıkmayı.
O benim halkım.
Benim insanım.