Çocukken kazandıklarını yaşlandıkça kaybeden büyükler ülkesinde, hayat tersine çeviriyor filmi.
İnsanların arasındaki buzlu camlara bile razıyız.
Ama böyle bir duvara asla.
Böyle bir yolculuğa da.
Para çoğaldıkça sevgiler ve saygılar azaldı.
Özel hayatlar linç.
Politikanın dili değiştikçe, toplum da eşlik eder oldu.
Herkes kendi çirkinliğine haklı nedenler arıyor, hatasını anlamak yerine.
Umut yok, vicdan yok. İnsanlık her gün biraz daha değer kaybediyor.
Var olanlarla idare etmek zorundayız ya.
En çok o koyuyor bizlere.
Çok şey yıkıldı. Ama yıkılanların yeniden yapılanması zor değil.
Sevginin anayurduysak, kardeşliğe buyurmak zor değil.
Birbirine açık dursun kapılarımız.
Her düşünceye saygı duyalım.
Kazananın da, kaybedenin de tek tanığıdır seçimler.
Baştan alalım hayatı. Temelini aşktan.
O yüzden maziye telgraf çekiyorum bazen. "Bu topraklarda vicdanımızı kaybettik.
Bulanların insaniyet namına.
Haber vermeleri.
Rica olunur..." Belki şimdiki zaman da duyar diye.
Bu cinnet halinin önüne geçmenin pusulası saygıyı gösteriyor.
İnsana saygıyı, düşünceye saygıyı.
Her şeyden önemlisi çocuklarımızın geleceği için bütünlüğe saygıyı.
Bu cinnet halini görmek istemeyenleri...
Üzeri renkli çiçeklerle süslenmiş bir uçurum bekliyor.
