FENERBAHÇE'nin Karagümrük'ten 4 gol yemesiyle, 5 gol atması arasındaki çelişkilerde savunmanın yanlışları başroldeydi.
Dönen topları saldırı hamlesine dönüştürmekte bu kadar usta bir takımın savunmada böylesine acemi olmasının da "saklambaç oyuncularıyla" ilgisi vardı.
Ama rakibi küçümsemek gerçeğinin de yaratılan kriz ortamında etkisi büyüktü.
Çünkü attıkları ilk golden sonra futbolcularda oluşan "rahat kazanırız" düşüncesinin yarattığı umarsızlığın bir açıklaması varsa; "saygı duymak saygınlık yaratır!" O yüzden maçın başında duyulmayan ama son çeyrekte rakibe duyulan saygının ödülüdür bu galibiyet.
***
Gördük ki futbolun çaresizliği reddeden masal kahramanlarına ihtiyacı var.
Herkesin kalbi yumruğu kadar derler, onlarınki dağlar kadar ve o yüzden ülkeleri için çarpıyor.
Onlar becerinin şahdamar hattı. Onlar futbolun sadece ayak oyunu değil yürek oyunu olduğunu gösteren insanlık sanatçıları.
Tek ayakla nasıl koşulurmuş, anlatılmayanı yaşanılır kılmak nasılmış dünyaya gösterdiler.
Bütün maçlarını kazanan Türkiye Ampute Futbol Takımımız Dünya Şampiyonu oldu.
İmkansız diye bir şey yok gerçeğinin yakışıklı yüreklerine kocaman alkışlar.
Sadece alkış yetmez, bu ülkede futbol adına verilecek bütün ödüller onlara ait olmalı.
Ve onların görüntüleri bütün kanallarda yeniden gösterilmeli ki, futbolcu olmanın nasıl bir emek ve özveri gerektirdiğini milyon dolarlık ağalar beyler öğrensin!
Özellikle de rakibine kasti faul yaparken, "senin ayağını nasıl kıramadım" bakışı atan züppeler!
