1969 mezunuyum.
Babasız çocukların okuluydu.
Bütün hafta anne hasreti çekenlerin.
Ve bizleri hayata hazırlarken, hüznü de, direnci de öğreten öğretmenlerin okulu.
Kimi zaman bayram çocukları gibi şendik.
Kimi zaman uçurtmasının ipi kopmuş çocuklar gibi çaresiz.
Sevmeyi, bölüşmeyi orda öğrendik Bir şişe Ankara gazozunu iki kişi içerken, dibinde birazını arkadaşımıza bırakmaktan vazgeçmezdik. İki bisküvi arası bir lokumu sıkıştırırken, arkadaşımızı görmezlikten gelmezdik.
Bugünkü duygusallığımda, şiire olan tutkumda, o okulun bendeki etkisi çok büyüktür.
Bizler hepimiz, gelecekten alacaklıyız.
Ama hala borçluyuz geçmişimize.
O yüzden 41 yıl sonra bugün buluşuyoruz.
En masum çocukluğun ayak izlerinde...
Üstelik öğretmenlerimizden bazıları da yanımızda olacak.
Kendimizi maziyle şereflendireceğiz.
Biliyorum ki...
Herkesin kalbinde boş duruyor, o çocukların yerleri.
41 yıl önceki çocukların.
Ve biliyorum ki...
O Rum evlerinin önünden geçerken, "Türklerin gemisi kırmızı direkli... İçindeki askerler aslan yürekli... Rumların gemisi mavi direkli... İçindeki askerler tavşan yürekli..." diye bağırtamayacaklar bizleri.
Maziye borcumuzun aslan payı, o evlerdeki insanlara ait çünkü...
