İlk yarıda başlayan oyunsuzluk maç boyunca da büyüdü.
Muhammed Salah'ın golü Trabzonspor'un oyununu anlatan bir gol olmaktan çok, oyundaki bütün kusurları kısa süreliğine örten bireysel bir parıltıydı. Fakat gol, Trabzonspor'u uyandırması gerekirken uyuşturdu.
Trabzonspor topu tuttu ama Amedspor oyunu yönetti.
İkinci yarıda Trabzonspor biraz daha öne çıktı, rakip kaleyi daha fazla yokladı ve Lafont'u çalıştırdı.
Fakat hücum kaleye doğru koşmaktan çok daha fazlasıdır. Ceza sahasına yerleşmek, rakibi genişletmek, üçüncü oyuncuyu harekete geçirmek, santrforu beslemek ve dönen topları toplamaktır. Trabzonspor bunların hiçbirini süreklilik içinde yapamadı.
Paul Onuachu parantezi de burada açılmalı. Beşinci resmî maç, yaklaşık dört yüz dakika ve hâlâ gol ya da asist katkısı yok. Şu anda varlığıyla savunmayı geriye itemiyor.
Sistemin mağduru kadar kendi formsuzluğunun da faili.
Fatih Tekke, Ferencváros faciasının ardından istifa etti. Yönetim o istifayı kabul etmeyerek kendisine yeni bir kredi açtı. Amedspor karşılaşması bu güvene sahada cevap verme maçıydı. Beklenen öfkeli, cesur, baskılı ve ne yaptığını bilen bir Trabzonspor'du. Ortaya çıkan ise ağır hareket eden, birbirinden kopuk, rakibin temposuna teslim olan ve son dakikada cezalandırılan bir takım oldu.
Salah, Muçi, Fabinho, Onuachu, Savic ve Onana gibi oyuncuların bulunduğu bir kadroyu bu kadar fikirsiz oynatılamaz. Bu kadronun Amedspor karşısında kalecisine sığınma, bir bireysel hareketten gol bekleme ve beraberliği kurtarmaya çalışma lüksü yok.
Kaybedilen üç puandır. Asıl kayıp ise böyle giderse de takım kimliğidir.
