Fatih Tekke maça Onuachu ve Umut Nayir'i birlikte kullanarak 4-4-2 düzeniyle başladı. İki santrforun varlığı oyunun merkezindeki yükü Melih ve Bouchouari ikilisinin üzerine bıraktı. Bu tercihin sahada karşılık bulabilmesi için Trabzonspor'un oyunu rakip yarı sahaya yıkması, ikinci topları toplaması ve merkezde sayısal dengeyi kaybetmemesi gerekiyordu. İlk yarıdaki yüzde 61'lik topa sahip olma oranı ilk bakışta Trabzonspor'un oyuna hükmettiğini düşündürebilir. Fakat rakam ile oyunun gerçekliği birbirinden oldukça uzaktı. Ferencváros, topu Trabzonspor'a bırakırken oyunun nerede ve nasıl oynanacağını büyük ölçüde kendisi belirledi.
İlk yarının çarpıcı istatistiklerinden biri faul sayılarıydı. Ferencváros 12, Trabzonspor 1. Bu farkı Macar ekibinin sertliği üzerinden okumak mümkün. Ancak mesele bundan daha geniş. Faul, zaman zaman takımın rakibi nerede karşıladığını, ikili mücadeleye ne kadar girebildiğini ve geçişi nerede kesebildiğini de anlatır. Trabzonspor'un rakibi karşılamakta ve merkezde doğru eşleşmeleri oluşturmakta yaşadığı problem bu büyük farkın nedenlerinden biriydi. Bu nedenle Trabzonspor'un transfer ihtiyacını da iki ayrı başlık üzerinden okumak gerekiyor. Skor merkezi ve oyun merkezi.
Onuachu'nun olmadığı dönemlerde ceza sahasında aynı tehdidi üretebilecek güçlü bir santrfor alternatifi gerekiyor. Daha kritik ihtiyaç ise orta sahada. Trabzonspor'a topu alan bir oyuncudan çok, oyunu yöneten, baskı altında çözüm üreten, geçişi kesen, takımın boyunu kontrol eden ve gerektiğinde oyunun hızını belirleyen bir merkez orta saha lazım.
Ferencváros maçı Trabzonspor'a erken ve oldukça değerli bir uyarı verdi. Evet, skoru düzeltmek için rövanş var. Merkezi düzeltmek için de transfer…
