Sahada iki takımın da benzer 4-4-2 dizilişleri dikkat çekerken, Fatih Tekke özellikle ilk 20 dakikada Salah'ı Onuachu'nun yanına çekip Muçi'yi kanatta kullanmayı tercih etti.
Trabzonspor maça oldukça iyi başladı, oyunun kontrolünü aldı ve pozisyonlar üretti. Onuachu'nun istenen seviyede bir istasyon olamaması da ilk yarının önemli sorunlarından biriydi. Nitekim Trabzonspor aleyhine verilen penaltının başlangıcında da onun bağlantıyı kuramadığı bir pozisyon vardı. İlk yarı genelinde oyun Trabzonspor'un kontrolünde geçse de iki takım da tempoyu fazla yükseltmedi. Başakşehir kazandığı toplarla geçiş ararken, Trabzonspor rakibinin bu özelliğini bildiği için daha kontrollü oynadı.
İkinci yarıya Trabzonspor'un baskılı başlamasını bekliyordum ve öyle de oldu. Bordo-mavililer özellikle 65. dakikaya kadar sahada istediği oyunu oynadı. Öndeki oyuncuların sürekli yer değiştirmesi, Salah'ın zaman zaman sağ iç koridora gelmesi, Muçi'nin merkeze yaklaşması ve Aral'ın savunma ile orta saha arasındaki boşlukları kullanması Başakşehir'in savunma düzenini bozdu. Bu hareketliliğin sonucunda Aral, Salah ve Muçi eksenli harika bir gol geldi. Son 20 dakikada ise yorgunluğun da etkisiyle kontrol Başakşehir'e geçti. Bu bölüm estetik açıdan ilk 65 dakika kadar güçlü görünmese de maç yönetimi açısından doğru bir tercihti ve takım skoru korumayı başardı.
Önceki maçlara kıyasla çok daha hareketli, birbirinin alanına giren, hücumda ezberi daha az bir Trabzonspor izledik. Trabzonspor açısından asıl olumlu taraf skorun ötesinde şuydu. Takım ilk kez hücumda bu kadar fazla oyuncuyu aynı anda hareket ettirerek rakibin savunma düzenini bozabildi. Bu hareketlilik korunur, merkezdeki kalite doğru bir transferle yükseltilir ve top kaybı sonrası savunma yerleşimi geliştirilirse, ortaya çok daha sert, daha dengeli ve rakibin çözmekte zorlanacağı bir takım çıkabilir. Bu maç o ihtimalin ilk ciddi işaretlerinden biriydi.
