Trabzonspor'un son haftalarda yaşadığı tabloyu aslında tek bir cümle özetliyor.
Enerji tükeniyor dahası refleksler yavaşlıyor. Sakatlıkların art arda gelmesi ve rotasyonun daralmasıyla ortaya çıkan fiziksel ve zihinsel yıpranma Başakşehir karşılaşmasında sinyallerini vermişti. Üzerine Ziraat Türkiye Kupası'nda Samsunspor deplasmanında oynanan 120 dakikalık yıpratıcı mücadele de eklenince takımın bu maça adeta "bitik batarya" ile çıktığı çok net görüldü.
Sahadaki eksiklikler içinde en belirleyici olanı hiç kuşkusuz Savic'ti.
Onun yokluğu savunma aklının, organizasyonunun ve liderliğinin sahadan çekilmesi demekti. Ancak asıl mesele sistemin omurgasının kırılmasıydı.
Daha çarpıcı olan da Trabzonspor'un kimliğine dair bir kırılmaydı.
Bu takımın en güçlü taraflarından biri olan ön alan baskısı ve pres organizasyonu Konyaspor karşısında adeta yok hükmündeydi. İlk yarının 2-0 geride kapatılması "kötünün iyisi" olarak bile değerlendirilebilirdi.
İkinci yarıda oyuna bir miktar hareket geldi. Tempo yükselince haliyle iştah da arttı. Ancak bu dokunuşların daha erken yapılması gerektiği de açıktı. İlk yarıda oyunun dışında kalan Oulai ve Zubkov'un sahada kalma süresi Trabzonspor adına zaman kaybına dönüşmüştü.
Sezonun hikâyesi henüz kapanmadı.
Ancak bu maç gelecek sezonun planlaması adına güçlü mesajlar içeriyor. Perşembe-Pazartesi aralığında oynanan maçların yarattığı fiziksel yük dar bir kadroyla birleştiğinde takımın sınırlarını sert biçimde ortaya koyuyor. Avrupa hedefi olan bir Trabzonspor için bu tablo kabul edilemez.
Gerçek şu ki Avrupa kupalarıyla lig maratonunu birlikte götürmek derin ve kaliteli bir kadro gerektiriyor.
