Oyunun geneline baktığımız zaman da Fenerbahçe'nin Galatasaray'dan daha iyi bir futbol ortaya koyduğunu söyleyebiliriz.
Aslında bu da sürpriz değildi.
Zaten şampiyon olmuş bir takım aynı sistem ve aynı oyuncularla oynadığı zaman ortaya bundan farklı bir görüntü çıkmaz. Öyle bir 90 dakika oynandı ki sanki bir derbi değil Fenerbahçe bir Anadolu takımıyla oynuyordu.
Topla oynama oranı yüzde 60'a yüzde 40 Fenerbahçe'nin lehineydi.
Galatasaray takımının yaptığı tek şey kendi yarı sahasında bekleyip kazanacakları toplarla kontraatakla Burak Yılmaz'ı yozisyona sokmak ve golü atmaktı.
Ama Fenerbahçe buna izin vermedi. Öncelikle paslara izin vermedi, ara sıra gelen uzun topları da çok iyi oynayan Bekir, etkisiz hale getirdi. Fenerbahçe'de kötü oyuncu bulmakta zorlanırken Galatasaray'da Muslera ve Semih'in dışında iyi bir isim saymak mümkün değildi.
Anlaşılan o ki Prandelli ligimize alışmakta çok zorlanacak.
Fenerbahçe'nin maçta üstünlüğü ele almasının temel sebebi orta saha oyuncularına Sow ve Kuyt gibi destek veren iki kanat adamı ve aynı şekilde her an oyunun içinde olan iki beke sahip olmasıydı.
ORTA SAHA HAKİMİYETİ
Galatasaray'a baktığımızda ise Selçuk ve Melo'nun tamamen yalnız kaldığını gördük. Çizgide oynayan Yasin'in oyuna katkısı hiç olmadı. Olcan da beklenen görüntüsünden uzak olunca buna Sneijder'in etkisiz oyununu da eklersek orta sahadaki tüm hakimiyet Fenerbahçe'nin eline geçti. Son olarak F.Bahçe'nin lige hazır, G.Saray'ın ise zamana ihtiyacı olduğu net bir şekilde görüldü.
MANİSA'DAN YANSIMALAR
1) Maç genelinde oyuncuların birbirine yaklaşımı gayet iyiydi. (Penaltılar hariç) Volkan'la Melo'nun penaltıdan sonraki davranışları ortamı gerdi.
2) 2. devrenin başında Galatasaray taraftarının Volkan'a attığı sular geceye yakışmadı.
3) Hakem Abitoğlu, oyunun sonucuda etki etmedi ama sarı kart pozisyonlarında hatalı kararlar verdi.
4) Maç sonunda Fenerbahçe'nin sevinci görülmeye değerdi. Sırf bu görüntü bile F.Bahçe'nin kaldı yerden lige devam edeceğini belgeledi.
