Gençleri asmayı hak sayanlar, satırlardaki gerçekleri sakıncalı bulduğu içindir ki, o mektuplar yıllar sonra okunabildi.
Acaba diyorum, 1970'li yıllarda, asılacak gençlere ihtiyacı mı vardı memleketin?
Acaba diyorum, zamanından önce karanlıkları fark etmiş olmak mıydı, işkencelerin, ölümlerin muhatabı olmak?
68 veya 78 kuşağı olmak.
Darbeler tarihinden kalan, hüzünlü bir mirastır o kuşaklar.
Mazilerini kaybeden insanların dramatik yüzü.
Onlar bir konuşsaydı da görseydiniz.
Kitap okumanıza gerek kalmazdı.
Bugünkü demokratik açılım için, onlar yıllar önce kavga verdi, ömür verdi.
Onların verdiği mücadeleye devlet değer verseydi, ne analar ağlardı, ne doğu karanlıkta kalırdı.
Onları "Bağımsız Türkiye" diye haykırdıkları için hapse tıktılar, işkence yaptılar.
Bir çoğunu sorgusuz sualsiz astılar.
Acaba "kardeşi kardeşe kırdırmaya bağımlı olmak mıydı?"
1970'lerin devlet politikası...
O kuşağın mücadelesi, alnı ak bir resim olarak yüreklere yazıldı.
O zaman lanetlenen ideolojiler, şimdilerde kutsal bir hal aldı.
Şimdi Kürt açılımı için aydınlar imza atıyor.
"Kürt sorununun çözümü için atılan adımları sonuna kadar destekliyoruz" diye.
Onlar sesini bile çıkartmıyor, yıllar önce verdikleri mücadelenin aksine.
Onlar kabuğuna alışmış yara.
Onlar işkencelerde konuşmadıkları için alıştılar bu suskunluğa.
Bağışlayın!
Bugün sebil edilen demokrasinin zırnığını bile onlara layık görmediler.
O yüzden onlar ülkelerini bağışlamıyor!
Kusurlarına bakmayın!
