Futbolu ayakta tutan seyircidir.
Seyirciyi ayakta tutan da futbolun gerçekleri.
Konya'da seyircinin futbola neler kattığını Beşiktaş-Trabzon maçında gördük. Ama bu görkemli sahne, şehir takımlarının bile 2 bin kişiye oynadığı bir ülke gerçeğini değiştiremez.
Kendilerine her yeri gurbet tayin eden düzene karşı, Beşiktaş'ın gösterdiği direncin, özel bir anlamı var.
Gol sevinçlerindeki arkadaşlık bağları hiçbir takımda yok.
O yüzden ligin en kaliteli takımlarından biri olan Trabzonspor'u eze eze yendiler.
Biliç'e baktım da, mitolojik bir havası var. Tanıştığınıza memnun olduğunuz özel insanlar gibi.
İki maç kazanınca şampiyonluk pastasının içinden çıkacağını ilan edenlere karşı, ülkenin en tedbirli konuşan adamı.
Kazanmayı soluyan gerçek bir emekçi. "Boş havayı" değil!
Futbolumuzu kaybettik.
Heyecanımızı, adaletimizi!
Hakemler hala gördüklerini değil, gerekenleri çalıyorlar.
Ekranlara bakıyorum, popüler olmak uğruna her haltı yiyenlerin hedefine ulaştığı bir düzende.
O yüzden bölyle özel güzelliklerle teselli buluyoruz.
Beşiktaş'a ve taraftarlarına teşekkürlerimizi sunarken.
Ama gerçekleri de inkar etmiyoruz.
Kendilerini huzurlu ve futbola meyilli hissetmeyenler tribünleri bıraktıysa.
Futbolun büyüleyici yanını katledenler, boş tribünlere bakıp kendileriyle gurur duymaktan gocunmuyorsa.
Seyirciyi tribünlerden itekleyen sirenlerle.
Kaçan trenler arasındaki bağlantıyı kurduğumuz zaman.
Mesele, sanıldığı kadar kolay
halledilecek bir mesele değildir.
