Dün gece Şükrü Saracoğlu'nda her şey vardı. Fenerbahçe adına pozisyon zenginliği, mücadele, estetik.
İlk çeyrekte Trabzon kalesinin önündeki çok net pozisyonlarda, beceriksizlik başroldeydi.
Şampiyon çehresini takınmış bir takımın karşısında, bu dakikalarda Trabzonspor'un gardının düştüğünü gördük. Sonra da, Güiza'nın golüyle, bir golün stadı nasıl cennete çevirdiğini...
Ama Trabzonlu Burak'ın 24. dakikadaki golü, maçı dengelerken Fenerbahçeli futbolcuların tedirginliğini öne çıkardı.
Trabzonspor tıpkı kupa maçındaki gibi, orta alanda çok paslı sisteme soyunduğu zaman, Fenerbahçe'de sanki bir korku romanı başladı.
İrtifa kaybeden bir Fenerbahçe takımı.
Ve berbat bir anons sanki...
İkinci yarıda, orta alanda yine kupa maçındaki fotoğraflardan çıkmış Trabzonspor vardı.
Zamanı tüketme ustaları.
Buna karşılık Fenerbahçe forveti, karşı kale önünde acemileri oynuyordu yine. Özellikle de Güiza...
Buna karşılık Trabzon kalesindeki Onur'un hakkını da vermek gerek.
Sahanın yıldızı oydu.
Tek başına, Fenerbahçe'nin şampiyonluğunu çaldı.
Son yarım saat, Fenerbahçe forvetiyle, Trabzonspor savunması arasında geçti. Bir takımın golcü diye alınan adamları bu kadar mı beceriksiz olur.
Bu kadar mı basiretsiz.
Güiza'ya tahammül etmekle, Güiza'yı eleştirenleri futbolu bilmemekle suçlayanlar, şimdi aynaya baksınlar.
Çünkü, bu sabah Denizli'den sonra yeni bir kabusa uyanacak, Fenerbahçeli çocuklar.
Tarihi intihar.
İkinci versiyon.
Trabzonspor'a gelince...
Onların onurlu bir tarihi daha oldu.
Üstelik 1996'yılının acısını da çıkardılar ki.
Bu gurur da Şenol Güneş'e ait.