Ama asla eleştirilemez.
Elden ayaktan kesilmiş basın; özgürlüğünü böyle gösterir.
Ama sadece askere!!!
Bazı gazeteciler terörün bağırsak kurtlarıdır.
Kimileri Kürt insanına Türk askerinin öldürülmesini demokrasi gereği sayar.
O yüzden ölüleri sayar, "Bir-iki-üç-dört..."
Yeni düzen gazeteciliğin getirisi ortadayken... İnsani değerlerden taraf olmanın alemi yoktur.
O yüzden çocukların eline çiçek tutuşturmak varken.
Teröristin eline bomba tutuşturmanın da sakıncası yoktur.
Bazı gazetecilerin kalleşliği, kardeşlik duygusu yaratmaz.
Toplumdaki nefreti körükler.
Çünkü onlardan beklenen görev budur.
Pentagon patentli.
Sistemin karanlık aydınları, askerlerin ölümünü romantik bulur.
Her şey ortadadır.
İşaret parmağıyla, baş parmağın fingirdeşmesi gibi. "Tamamen duygusal!"
Silahlar susmanın kıyısındayken...
Ve hiç bu kadar yakına gelmemişken barış, bazı gazeteler, savaşı destekler sinsice.
Çünkü, barış ve kardeşliğin ülkeyi uyandırmasından korkarlar.
Oysa bu terör hepimizin cehennemidir.
Bu cennet ülkede.
O yüzden...
Dünyanın son savaşı, sevişmek üzerine olmalıydı. Dövüşmek üzerine değil.
