Köprüaltı çocuklarını.
En sefil halimizle, yerde bulduğumuz madeni paranın bile sahibini arardık.
Kapılarımızın kilidi yoktu.
Duvarlarda ağlayan çocuk tabloları vardı.
İnsan sözlüğünde yeri vardı bütün babaların. Yoksul ama onurlu hayatın efendisiydi herkes.
Başkalarının malına elini uzatanların eli kırılsın.
Neymiş, piyasa şartları böyleymiş. İnsanlığın piyasası mı olur?
Yağmacılara yağmacı diye bakmamak gerekirmiş. Çakallığın savunması mı olur?
İncinen sadece mal sahipleri değil, devletin gücü de zedeleniyor ama bunu fark edecek yetkili nerede?
Hırsızların, kendilerine ait olmayanı alıp evlerine götürmesine, acınacak manzaralar olarak mı bakmalıyız?
Boğazına kadar suyun altında kalanların, haklarını savunacak birileri yok mudur?
O yağmacılar, insanların canını alacak cesareti de aldı. Kuşkunuz olmasın.
Yoksulluksa, herkes yoksul. İhtiyaç söz konusuysa, herkesin ihtiyacı var.
Olmayanın, olanlardan çalma yasası yürürlüğe giriyorsa, yasaların ne hükmü var?
Ezanlar niye okunuyor?
Allah'ın emrettiği, "hak yemeyin" yasalarını, yağmacıların hakkı sayanlar, ne Allah katında adam sayılır, ne kul katında.
Onurun, haysiyetin 5 para etmediği bir memleket olduysak sebepsiz değil.
Yağmacı ve hukuk tanımaz insan üretimi olanca hızıyla sürüyorsa, demokrasiden ve insanlıktan hızla uzaklaştırıldığımız içindir.
Ahlak ve demokrasi, namuslu insanların, ahlaksızlardan daha cesur olduğu ülkelerde vardır. Ölü soyucuların cesur olduğu ve onlara cesaret verenlerin bol olduğu ülkelerde değil.
